I ucho czasem chce być ustami , by zamknąć się na niestrawne słowa .

I róża ma kolce , chodź jest piękna ...

Jak kot sprężyście na cztery łapy spada , tak i moje życie , tym kaskaderskim wyczynem , uratuje się od rozbicia na części liczne . Skąd to wiem ? Pytam samą siebie . Odpowiedź jest prosta - mam poprostu nadzieję .

Wszystko co kłębi się w ludzkim umyśle ma jakieś znaczenie . Każda myśl , wspomnienie wpływa na to jak postrzegamy świat . Wiele z tego chcemy zatrzeć , wymazać przy pomocy niewidzialnej gumki lub ( w przypadku bolesnych , przykrych wspomnień ) papieru ściernego . Ale po wykonaniu całego zabiegu odkrywamy że tak naprawdę nie pozbyliśmy się uciążliwych obrazów . Zarzuciliśmy na nie tylko obszerne białe prześcieradło . I wystarczy lekki podmuch wiatru , a maskująca wszystko osłona uleci ku górze odsłaniając to co miało zostać pogrzebane . Jednym słowem : szkoda zmarnowanego czasu .

Stracony przez nas czas prześlizgnął się po tarczy zegara . Nie odkupi go u Zegarmistrza nawet wór zastygłych w żalu skarg . Pozostaje nie zmarnować kolejnego dnia . I tak właśnie uważać gdzie stawia się stopy , pokonując nowe schody w kolejnym początku , nieustannej tułaczki po ziemskim padole . W końcu nowy rok to nowe troski i wyzwania ...

Tak , tak może i jestem jak ten Don Kichot - porywam się z motykom na słońce ( czy tam mieczem na wiatraki , w tym przypadku na jedno wychodzi)- ale lubię moją motykę i podoba mi się ta żółta kuleczka więc zaryzykuję , a co mi tam . A może coś z tego wyjdzie ...

http://literackiblogroku.granice.pl