gdy wasze oczy patrzą na mnie...

myślałam, że w te wakacje najwięcej wrażeń dostarczą mi Węgorzewo, Jarocin, a później Woodstock. że wtedy będzie najfajniej, najciekawiej, najdziwniej. za nic się nie spodziewałam, że pod względem emocjonalnym jednak będzie rządzić tydzień po Jarocinie. żeby chociaż to miało ze sobą jakiś związek... a ja po prostu tak niewiadomo dlaczego znalazłam się między młotem a kowadłem. czy wydarzyło się coś szczególnego o czym nie wiem, że tak nagle zapragnąłeś mojej obecności tak bardzo bardzo? ja nie wiem o co chodzi. i to akurat teraz, kiedy pojawił się ktoś inny. i kiedy kolejny raz postanowiłam sobie, że z tym kończę. i to niby ja nie daję za wygraną? ja tylko mam nadzieję...

spałam dzisiaj 13 godzin. wreszcie należało odespać te cztery doby, kiedy to kładłam się spać o czwartej, a wstawałam przed siódmą. i wreszcie mam dach nad głową i jest mi chłodniej. a spieczona skóra już prawie nie boli. siniak po Vaderze z kolei rośnie. i ciągle jest mi wstyd, że prawie zasnęłam na Sepulturze. i jestem strasznie zła na jedną osobę, ale mniejsza z tym. a teraz dzień regeneracji i gnamy do Poznania, a później Jarocin.

osiągnęłam ten stan kompletnej niemocy kiedy to zwyczajnie już nie mam sił uczyć się dalej. a dodatkowo demotywuje fakt, że właściwie już wszyscy wokół mnie mają wakacje. też się nie mogę doczekać.

wakacje wakacje. ile ja z nimi wiążę nadziei. planów. ale bardziej nadziei. tylko jedna mała zmiana i cały świat będzie piękny.

i co będzie teraz?

!

tylko dwa tygodnie.

siedzę. próbuję nie myśleć. ciągle się zastanawiam co ja narobiłam, czy ja przypadkiem ostatnio zbyt często nie działam przeciwko sobie. coraz bardziej wyciągam przed siebie łapki by złapać to, co mi ucieka i czuje taką bezsilność, bo mi nie wychodzi. a ja coraz bardziej nakręcam sytuację i generuję niepotrzebne utrudnienia. może nadszedł ten czas, kiedy potrzebuję znowu widzieć uwielbienie w czyiś oczach by poczuć się bezpieczniej. ale to chyba nie wychodzi. bo czuję się tylko mniejsza i mniejsza, gdyż okazuje się, że wcale nie o to mi chodzi.

Ciebię chcę.

get out of my mind.

nie lubię, kiedy twierdzisz, że lepiej wiesz co dla mnie dobre. nie lubię, gdy uważasz, że jestem małą bezbronną dziewczynką, za którą trzeba decydować by jej nie skrzywdzić. nie lubię, gdy mówisz: "Kamila, ogarnij się.". mam wtedy ochotę tupać nogami i wykrzyczeć Ci, że nic nie rozumiesz, że kompletnie nie chcesz przyjąć do wiadomości co ja mam do powiedzenia na ten temat. kto tu kogo oszukuje? Ty nie jesteś szczery, a ja już nie wiem jak powiedzieć to, o czym myślę. bez sensu bez sensu. długo jeszcze będziemy się tak męczyć? zamierzam trzymać się swego i pokazać Ci, że nie ma łatwo. zobaczymy ile to jeszcze potrwa.

"I need you here for just one day..."

i wyjechała. moja A.. a dzięki niej Poznań przez dwa dni stał się zupełnie innym miejscem. bardziej słonecznym. bardziej zabawnym. nawet pięć godzin zakupów przeżyłam. i spędziłam cudowne sześć godzin w Kultowej, gdzie wydałam dużo za dużo, zostałam totalnie zdeptana i bawiłam się niesamowicie w towarzystwie osób, które poznałam na chwilę. a następnego dnia oszukało nas pkp, ale dzięki temu mogłyśmy zjeść lody na śniadanie czekając godzinę na jej pociąg. i strasznie żałuję, że to już za nami, że nie wiem kiedy znowu przyjedzie i będziemy się tak cudownie bawić. ciągle liczę, że jeszcze tylko półtora roku i będę ją tu miała na stałe. i wtedy częściej będziemy mieć takie wakacje od świata. i będzie pięknie. tak.

boję się. ostatnio wszystko szło idealnie. dlaczego teraz dopada mnie irracjonalny lęk, że koniec tego dobrego? nie chcę, nie chcę tego. chcę czegoś innego.

nie cierpię metodologii badań psychologicznych. zamiast niej wymyślam sobie własną i jestem z niej bardzo zadowolona. czuję się taka zrelaksowana i spokoja. silna od środka. wszystko jakoś się układa. osiągnęłam pewną stabilizację. rozwiązań sytuacji jest kilka, ale właściwie na żadnym nie wyjdę źle. tylko się cieszyć. bo musi być dobrze. i ciepło.