denerwują mnie te cholerne święta. jest jak co roku. atmosfera pełna złosci i napięcia. najchętniej uciekłabym stąd jak najdalej. nie mam ochoty znowu patrzeć w oczy ludziom, którzy kiedyś byli mi najbliżsi. czekam na jakiś przełom, na coś, co odmieni ta moją pustą codziennosć. boję się sylwestra. fakt, że będę musiała przyznać się sobie do moich wszystkich błędów sprawia, że chce mi się płakać. wydaje mi się, że zmarnowałam kolejny rok. chciałabym cofnąć czas o półtora roku. wtedy jeszcze wszystko było w porządku. wtedy jeszcze nie wiedziałam co to znaczy mieć problemy. "Co się stało?" nic, kurdę; nic oprócz tego, że czuję jakbym marnowała swoje życie.

poczucie tożsamościowej winy nie bycia sobą. maska, którą ubrałam wrasta mi w twarz. zmieniam się, moje JA przeżywa diametralne zmiany. zmiany nieodwracalne. nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek będę w stanie byc sobą, tak w 100 %.

"Lepiej być szczęśliwym w samotności, niż nieszczęśliwym z kimś."