Nie rozumiem kilku spraw. Wydaje mi się, że z czasem moje wiersze stają się bardziej dopracowane, uważam, że nauczyłem się przez nie lepiej wyrażać siebie, jednak nie odzwierciedla tego w żaden sposób ich ocena. Jak mam to sobie włumaczyć? W tym tkwi problem. Czy naprawdę moje wyobrażenie o swojej twórczości odbiega aż tak od rzeczywistości? Czy może problem tkwi w tym, że wiersze nie są chaotyczne jak wcześniejsze? Czy może wcześniejsze były oceniane według innej skali? Chętnie poznałbym Wasze opinie i posłuchał konstruktywnej krytyki, niżeli oglądał nagie oceny, bez nadanej formy. Proszę o Wasze opinie. 

To już przechodzi wszelkie granice, wręcz jest żałosne! Jak to człowiek może się stoczyć poprzez uzależnienia. Nie potrafie tak, to mnie przerasta, te tajemnice, ten szum, szmer, stukniecie butelki. O kieliszek? Nie! o szklanke!

przytłaczające jest to jak dorosły człowiek "przyznaje się" że nie dojrzał do dorosłości.

a wszystko za sprawa pokusy, która w pełni zniewala człowieka ...

itd.

wyliczanie wad uzależnień w nieskończoność, a zaleta? tylko jedna, daje przyjemność kiedy tego najbardziej człowiek potrzebuje.

Tak się rozpisałe, jedno kliknięcie, wszystko znikło ..

postaram się to odtworzyć

Ostatnio, doszedłem do wniosku, iż kobiety lecą na napakowanych, pustych mężczyzn. Jest to nawet niezależne od inteligencji kobiet. Wystarczy tylko, że taki facet narzuci jakąś denną gadke, a już każda gotowa jest zrobić to, o co ją poprosi. Owszem może zdarzają się wyjątki, ale ja takich nie znam. Same Pani przyznajcie, jak byście zareagowały w takim wypadku?

Może trochę przesadzam? raczej nie.
Lubię obserwować ludzi, przychodzi mi to z łatwością. Następnie wyciągać z tego wnioski i osądzać. Jednak to nie moje zadanie, a to tylko moje zdanie.

pisałem o czymś jeszcze, jednak zgubiłem wątek.

ta odwieczna zapominana cykliczność zaczyna źle na mnie działać

odczuwam już ferie

pragne ich jak najpredzej aby zerwac tą monotomię

staram się cierpliwie wytrwać ; D

niedlugo walentynki , święto którego chyba najbardziej nieznoszę

bo nie mam tej drugiej połówki? tak , też

bo nie mogę patrzeć na ludzi obściskujących się bo ogarnia mnie "to" uczucie? również

pragnę z tym zerwać

jednak haczyk utkną za głęboko ...

Czuję się wolny, jednocześnie uzależniony od ludzi

których już w okół mnie zostało niewiele.

Jestem dziwny, inny , wiem o tym, ale to nie powinno kierować relacjami miedzy ludzkimi jeśli ludzie się dogadują, mają wspólny język.

Zastanawia mnie nieraz pewna opcja

"Jakby to było, gdybym był jak reszta?"

czy czułbym się lepiej? byłbym usatysfakcjonowany fakem, iż jestem ogólnie lubiany i wszystkim się podobam? czy taka opcja nie była by obtymalna do moich potrzeb?

dręczy mnie to

chodzi za mna

jednak zadowolony jestem z tego kim jestem, jaki jestem na zewnątrz i wewnętrzu, jedyne co mnie najbardziej zniecheca to ludzie, stosunek do mnie czy do innych ciekawych osobowości.

Owszem wszystko tu jest subiektywną hiperbolizacją , ale prawdą.

brakuje mi Ciebie i Ciebie naprawdę,

nie wiem co i jak dalej, to Wy tworzyłyście moje życie,

to Was najbardziej ceniłem, kochałem, podziwiałem,

nie ukrywam jest cieżko bez was,

patrząc na Ciebie, chcę aby było jak dawniej

a widząc Ciebie nie mogę się oprzeć pokusie rozmowy

pragnę tego, ale sam jestem winien że jest inaczej

poniekad.

mam nadzieje że kiedyś to się zmieni.

pokładam nadzieję w Tobie i Tobie.

bo ja jestem tchórzem, nie zdolnym do uczuć, zapatrzonym w siebie, nędznym człowieczkiem,

u WASZYCH stóp czekam na to abyście się do mnie zniżyły.

chciałem napisać jakis wiersz ale nie mam weny

brakuje mi pomyslu, nie tylko na wiersz ale na życie

nie tyle co go nie ma, ale nie potrafie go dostrzec

nie mam zbytnio ochoty na nic

nie to nie dół ale poczucie monotoni, to przytłacza

jutro znów usłyszę budzik, podniosę się z łóżka niewyspany

znów trzeba nabrac powietrza w płuca aby starczylo do następnego weekendu.

niedawno zaczęła zastanawiać mnie istota snu.

to zjawisko być może jest najłatwiejszym sposobem na szczęście.

być może dobrze zapamietany i odczytany pomoże w codziennych wyborach.

pragne jaknajszybciej nauczyć się panowania nad snem, znów pragne doznac świadomego snu

życzcie mi powodzenia : )

Niedano założyłem tu konto i spodobało mi się bardzo.

Nigdy bym nie powiedział, że zacznę pisać wiersze.

ja? i wiersze?! cos zupelnie nowego i zaskakującego.

Dlatego też pozostaję anonimowy.

Może to i lepiej? Dla wszystkich, bo wszyscy narazie są do mnie neutralnie nastawieni, co rzadko spotyka mnie w realu.

Taki "przystanek" między rzeczywistością.

Przypuszczam że może być fajnie.

Cenię sobie, jak każdy, szczere komentarze wierszy z potwierdzeniem swojego zdania w treści.

Pozdrawiam