Życie jako sztuka kompromisu - banalne, ale prawdziwe. Nic w tym odkrywczego.

Może poza zakresem kompromisu. Lub nawet, nie jego zmianą per se, ale ewolucji kontekstu i wagi przedmiotu kompromisu na daną chwilę. Z perspektywy czasu, choć nie jest to zjawisko nagłe, uważam je za bardzo drastyczne w swoim oddźwięku i wadze.

Ująłbym to może inaczej - nie sztuka kompromisu - sztuka NIE chodzenia na kompromis w danej chwili; pewnych spraw wyrzec sie nie można. nazwijmy to zasadami, idealizmem, wiarą. 

Kompromis w strawach kardynalnych prowadzi do wyrzeczenia się siebie.
Nigdy więcej.