Mam ochotę coś napisać. Ale myślę, że jakbym zaczęła opisywać wszystko, co mnie spotkało, to musiałabym się śmiać  najgłośniej, jak to możliwe, a za chwile wypłakiwać morze łez.. jak to w życiu. Tak bardzo radość i chwilowe szczęście miesza się , pląta z problemami, bólem, łzami. Źle mi, ale muszę przełknąć to wszystko, wyprostować się, podnieść głowę do góry i udawać, że jestem silna, że na tak wiele mnie stać. Bo może i stać. Tylko muszę ta siłę znależć. Wydobyć. A przede wszystkim - użyć jej... Najlepiej już jutro. I codziennie. I jak najczęsciej.  Mam plan-przede mną nowa epoka. I zamierzam w nią wkroczyć. Rozpocząć ja. I żyć w niej. Nie wiem, czy dam radę. Czy mnie nie złamie szarośc dnia...