Mam ochotę poczuć słodki zapach szczęścia. Mam ochotę na prażące słońcem lato, motyle, na kwiaty, ciepły powiew wiatru. Mam ochotę na wiele rzeczy, których w najbliższym czasie nie mam prawa od życia wymagać.

   Milion myśli kłębi się. Tyle pytań w głowie, na które prawdopodobnie nigdy nie usłyszę odpowiedzi. Z dnia na dzień jest ich więcej. Boję się ich. Mimo wszystko - chcę wierzyć, że wszystko będzie normalne. Może nie teraz, może nie zaraz, nie już; ważne, żeby kiedykolwiek było. Nie ważne jak długo.

   Nie chcę wbijać sobie i innym twierdzenia, że Świat jest beznadziejny, a życie do niczego. Życie jest piękne, tylko za dużo osób chce je sobe na siłę ubarwić. Od tak, żeby było ciekawiej. Ludzie są zdecydowanie za bardzo wymagający. Rzeczy niemożliwych powinniśmy wymagać tylko i wyłącznie od siebie. Przcież nie karzę nikomu przenosić gór.

   Boję się ciemności. Coraz więcej rzeczy, zjawisk wywołuje we mnie strach.

   Chyba znowu zaczyna mi się coś śnić. Są to zupełnie chore sny, których w głównej mierze nie pamiętam. Czas na spokojny sen jeszcze przyjdzie.

   Chcę być spokojna; ne chcę nienawidzić. Chcę zrozumieć uczucia; chcę uciec daleko, gdziekolwiek. Byleby jak najdalej od siebie...

   Świat nie jest chory; to ja mam chore postrzeganie Świata.