Zabawne jak proza życia dobija artystyczny bełkot który mi zwykle towarzyszył i trzaskał się gdzieś tam w odmętach głowy... okazało się jednak, że w chwili skrajnego dobicia realnością, artystyczny jazgot zamiast zdechnąć z kretesem, odzywa się ze stara mocą. Chciałoby sie napisać, że "powinno mnie to cieszyć". Ale nie wiem czy powinno. Wszelkich przejawów artyzmu od zawsze używałem jako antytezy dla wymogów realności, uciekając w zamysły twórcze przed trywialnością wynoszenia śmieci czy ścierania kurzu. Nie ma lepszego narzędzia do wmawiania sobie wyższości własnej egzystencji i przemyśleń.

Chwała twórcom z brudnymi rękami, którzy po ciężkiej robocie mają bezczelność tworzyć, hartując się w pokorze dla procesu kreacji i własnego życia.