Najgorsze jest to, że nie mogę nic Z tym zrobić; jestem kompletnie bezradna, nic nie mogę. Boję się nawet pocieszyć, ale bez obawy. przejdziemy to razem. Nadzija na to, że będzie lepiej cały czas we mnie tkwi, powraca niczym bumerang, i to chyba dobrze. Powoli staję się normalnym człowiekiem.  Kiedyś uciekniemy stąd na zawsze gdzieś na koniec świata. Kończę ze wszystkim. Nie chcę ciągle zapadać się pod ziemię, sama pakować się w chore problemy, robić sobie pod górkę. Nigdy więcej.