Nadszedł dziś taki moment, kiedy poczułam, że stwierdzenie: poczucie samotności i odosobnienia jest mi nieodłączne przystało być tylko kokieterią, a stało się prawdą, z którą muszę się pogodzić. Słucham Janis Joplin i płaczę z powodu tej świadomości, chociaż w sferze faktów przecież nic się w moim życiu nie zmienia. Coraz dalej mi od ludzi „normalnych” i ich niezrozumienia, a jednocześnie coraz bardziej uciekam od świata tych niedostosowanych nadwrażliwców. Jednym słowem, jakoś tak się dzieje, że coraz dalej mi od wszystkich, chociaż przecież bardzo tego nie chcę.

Kiedy dziś myślę o swojej przyszłości, widzę starą dziwaczkę z kotem i w fioletowym kapeluszu. Smutno mi.