Rozrzucone wszędzie (niby to od niechcenia) słowa mydlą mi oczy . Tak ubierają świat że co dzień przedstawia się on w innych dżinsach , innej koszuli . Patrzę w lustro ... nie , dobra . Jest jak było . Więc skąd ta gmatwanina myśli w głowie ? Może przez za dużo wolnego czasu , nagromadzonego nie wiadomo skąd i kiedy ? Przez drętwą nudę człowiek się zastanawia i buszuje w zakamarkach fantazji . Ciągle powtarzające się słowo „dlaczego ” świeci jak ogromny neon nie chcąc zblaknąć . Brak idealnej odpowiedzi dla niego , powoduje niemałe zamieszanie w głowie . Wszystko goni tam i z powrotem . Tworzą się chmury kurzu osiadające w końcu gdzieś w dolinie ciekawości . Cierpliwość natomiast ... cierpliwość zawsze zawodzi w takich momentach . Nie dość że chuda i o siebie nie dba ( nic a nic ) to jeszcze stawia warunki . Czas . Czas by poczekał . Ma ostatnio nadwagę , więc nigdzie mu nie prędko . Ale ona nie . Jej chudy tyłek zawsze przelewa się poza brzeg filiżanki . I tak zostają te słowa . Same , samiuśkie . Przeganiane z jednego kąta w drugi kąt . Nigdzie niedopasowane . A może źle ubrane ? Zakłamany stos wiotkich , szarawych słówek goniących chaotycznie po ścieżkach pamięci . Kłamstwa ... dlaczego tak często rzucane ? Powtarzający się nieustannie wzór czerwonych korali . Niezmienne od lat kształty i ilości . Zanudzające niemal na śmierć , przez powroty starego , dobrego „dlaczego” (I że też chce mu się tak dreptać tam i na zad . Dałby sobie już spokój ) Zasłońmy oczy . Mam dość ...