Nigdy w życiu nie napisałam żadnego wiersza o sobie , o swoich przeżyciach czy odczuciach. Jest tyle sytuacji i emocji , które mogłyby nas spotkać w życiu , a nie nadchodzą. Ja je tylko ubieram w słowa. Daje im miejsce, czas i kogoś wyimaginowanego, kto mógłby je przeżyć. Zamykam w małym świecie wersów, które udają wiersze, dobrze wiedząc , że daleko im do poezji. Zbieram ze świata różne drobiny, zastanawiając się jak je ubrać, nazwać, kim obdarować. A może jednak to właśnie jestem ja. One wszytkie. Złączone. To jak je postrzegam. To czego nie widzę. Co zobaczyłam. Ale z drugiej strony , gdybym miała napisać coś o sobie, żaden wiersz by nie powstał. Dlaczego ? Bo gdybym była kimś innym i miała przeczytać swój wiersz, nie chciałabym , aby był o mnie.