To co wydarzyło się i dzieje w Japonii jest potwornie trudne do przełknięcia.

Takie katastrofy utwierdzają mnie jednak w jednym przekonaniu - że bóg nie istnieje - i nic mni już nie przekona, że jest inaczej.

Gdyby istniała jakaś siła wyższa, nie pozwoliłaby nikomu zginąć. Nie wierzę, też w jaką kolwiek zemstę, czy inne tego typu bzdury. Bo niby w czym zawiniły dzieci, których żywioł nie oszczędził?

Jedynym panem i władcą naszego świata jest przyroda oraz prawa fizyki, chemii, biologii...Co jednak nie przeszkadza w byciu romantycznym. Uważam, że ateizm oraz nauka i romantyzm mogą spokojnie iść ze sobą w parze (tu już w trójce... ). I to że przyroda nami rządzi, nie oznacza, że mamy z nią walczyć, czy niszczyć. Wręcz przeciwnie. Mamy jej pomagać, jak najmniej szkodzić, bo właśnie od niej tak bardzo zależy nasze życie.

Nie oznacza to, że trzeba się z tego powodu załamywać. Właśnie nie - odwrotnie.

Trzeba żyć najpełniej jak tylko potrafimy, bo życie jest zbyt krótkie aby je marnować. I żyć tak by nie szkodzić innym, tylko jak najwięcej pomagać. Bo jedyne czym możemy tak naprawdę sterować, to nasze krótkie i bardzo kruche życie.

Najbardziej mnie złości, gdy jedni ludzie marnują cudze życie. Przemoc, wyłudzenia, oszustwa, żerowanie na cudzym nieszczęściu i słabości jest  czymś czego nie rozumiem i nie chcę rozumieć. Również spory rodzinne o tak błahe sprawy jak majątek wydaje mi się czymś nienormalnym. Dla mnie zwasze najważniejsza jest rodzina - nawet ta najdalsza.

Chyba starczy na razie tych rozmyślań. Przerażają mnie te wszystkie katastrofy i wojny. Jednak nie mogę przestać myśleć o wiośnie, która zbliża się do nas milowymi krokami. Podobno ma jeszcze wrócić zima ale mam nadzieję, że to już ostatnie jej podrygi. Za oknem świeci słońce, śpiewają ptaki, jest pięknie. Aż trudno uwierzyć, że w tym samym czasie w różnych miejscach, na Ziemi, dzieją się tak starszne i tak piękne rzeczy ale może właśnie w tym tkwi urok naszego świata?