Z głośników sączy się Chelsea hotel no. 2  Leonarda Cohena. Wokół rozrzucone wydruki wierszy młodych, zdolnych poetów i filiżanki po zielonej herbacie. Kończę czytać „Lód” Jacka Dukaja i zamykam książkę. Za oknem jesień, w sercu odwilż. Wróciłam.
Od kilku dni chodzę na uniwersytet. Ludzie zmienili się, podzielili na różne specjalności, niektórzy odeszli, przyszło wielu nowych. Poza tym praca, od października Akademia Młodych Dyplomatów w Warszawie. Justyna i Dorota naciskają w kwestii tomiku, więc wzięłam się w końcu za poważniejsze przygotowania do publikacji. Mam już zebrane wiersze i  kilka propozycji tytułu. Trwają prace nad okładką.
Tak nie wiele brakowało, a mogłoby mnie tu wcale nie być, mogłabym siedzieć na przykład w Hiszpanii albo w inny sposób zmienić swoje życie o 180 stopni. Uświadamiam sobie te wszystkie niekonieczności. Czasem to bardzo potrzebne, by wyraźniej widzieć cel.