Za oknem ciemno, gwiazdy na niebie i wydaje mi się, że ta jedna, która świeci najjaśniej rzuca mi promienie prosto pod nogi. Żebym widziała gdzie idę, po jakim gruncie, wiedziała co mam omijać a po co schylać się i przyjmować z otwartymi ramionami. Wiadomo, zawsze nie jest do końca tak, jak chciałabym żeby było, niestety. Długo mnie nie było i wiele rzeczy przyjęło zupełnie inny obrót. Nieco się naprostowałam w tym życiu. Nadal nie do końca, ale nie wymagam od życia. Nie żądam już niczego. Biorę co mi daje i staram się tym cieszyć. Przekraczam granice. Staram się korzystać z życia na tyle na ile mogę.