Chciałbym patrzeć jak biegnie, jak zatraca się w pędzie,

dając pieścić się spojrzeniom, podmuchom wiatru,

promieniom Słońca.

 

Spoglądałbym wtedy na jej włosy, które wpadłszy

w przyśpieszeniowy nieład, gnałyby tuż za nią,

falując mocniej lub słabiej, zależnie od ruchów,

prawdopodobnych kątów nachylenia.

 

Widziałbym też strugi piasku, które jej stopy uświęcone,

wystrzeliwałby w powietrze, obsypując zdumionych plażowiczów,

naruszając zaskoczoną, pomarszczoną taflę, szumiącą tuż obok

gniewnie.

 

Marzyłbym wówczas o tym, aby przełamać marazm,

zniszczyć niemożność i ruszyć z miejsca na spotkanie,

aby z arogancją przeciąć jej drogę i na zawsze uchwycić

roześmianą i piękną.

 

Zawłaszczyłbym ten kadr dla siebie, spił niewinność z ust,

otarł słone krople z czoła, pogładził złotą pszenicę jej głowy.

 

Wdychałbym też zapach, woń perfum, wysiłku i młodości,

która właśnie zakwitłaby w blasku, krępując ulotną potęgą.

 

Nieczuły byłbym na otoczenie,

zaistnielibyśmy we dwoje

i tylko tak byśmy trwali,

na pograniczu biegu,

zatrzymania

lub

upadku,

między

miękkim rozgrzanym piaskiem

a

chłodną powierzchnią jeziora.

Trwalibyśmy, bylibyśmy…

 

bez ryzyka, że jedno z nas zawsze w ruchu,

raz blisko, a raz w oddali, a drugie

stoi nieruchomo, z nogami w piasku

i niespokojnym spojrzeniem,

co szuka nieustannie ciepła szarych,

kojących oczu.

 

Tekst jest reakcją na wydarzenie, które zaobserowałem nad Jeziorem Dąbie pewnej jesiennej niedzieli.