Lektura biografii znanych postaci czasami przypomina wizytę w ekskluzywnej cukierni. Fakty zaczerpnięte z ich życia przystrojone są lukrem emfazy, anegdoty i epizodyczne opowiastki zaś grzęzną więcej...
Na niewolniczym wzrastał chlebiezatrutym ziarnem wciąż karmiony.Dawał swą krew w każdej potrzebie historii własnej nieświadomy.Dzieckiem zabrany od rodziny,opieki matki, nauk ojca -wydawał się, sam sobie innym -skazanym na więcej...
I nadszedł ten dzień. Ada obudziła się ze strasznym bólem głowy, którego w żaden sposób nie mogła stłamsić. Nie pomagało nic, ani tabletki, ani kąpiel z jej ulubionym zapachem. Wyprawiła dziewczynki do szkoły i zbierała się do wyjścia, uważając, by nie zapomnieć niczego, co wziąć ze sobą powinna. Nie spostrzegła nawet, kiedy dotarła na przystanek autobusowy więcej...
Wciąż mam plany! Wywiad z Małgorzatą Kalicińską
- Po pięćdziesiątce, po wyfrunięciu dzieci z gniazda, zaczyna się dla nas nowy, dobry czas – to czas dla nas! Nie są konieczne totalne zmiany, rozwody etc, ale można się wówczas skupić na sobie, swoich potrzebach więcej...
Jedna z najsłynniejszych powieści kryminalnych w historii literatury i jeden z najbardziej zapadających w pamięć początków: detektyw Philip Marlowe przypadkowo spotyka potężnego kryminalistę Myszkę Malloya, który po wyjściu z więzienia poszukuje swojej dziewczyny, naiwnie wierząc w trwałość jej uczuć. Ale nic już nie jest takie, jak przed laty: knajpa zmieniła charakter, łup z napadu na bank zniknął, a dziewczyna... No właśnie! Tylko naiwniak może wierzyć w miłość. Taki jest świat opisywany przez Chandlera.
Marlowe, ostatni sprawiedliwy, sam się sobie dziwiąc, pomaga Malloyowi i wikła się w rozgrywkę, w której znajduje tylko potwierdzenie swojej gorzkiej wiedzy o świecie. Niewyraźna jest granica pomiędzy klasą próżniaków i przestępców. Jedni i drudzy kierują się w życiu właściwie tymi samymi motywami: zdobyć pieniądze i życ przyjemnie. A prawo? Prawo jest tylko jednym z instrumentów, który ma to ułatwić.
speedi
Najbardziej klasyczna klasyka (czarnego) kryminału. Powieść tę, podobnie jak znakomite mnóstwo innych napisanych ręką niezawodnego Chandlera czyta się z zaciekawieniem, dziwną przyjemnością połączoną ze smutnym uśmiechem (a`la Bogart). Powieści te się nie zestarzały, choć opisywany w nich świat (jego ciemniejsza strona) trochę się już zmienił. Chandler potrafi świetnie pisać, intrygować, ironizować, punktować ludzkie słabostki. Wielu współczesnych pisarzy mogłoby się od niego uczyć tej sztuki.
2010-12-29 10:32:03
speedi
Najbardziej klasyczna klasyka (czarnego) kryminału. Powieść tę, podobnie jak znakomite mnóstwo innych napisanych ręką niezawodnego Chandlera czyta się z zaciekawieniem, dziwną przyjemnością połączoną ze smutnym uśmiechem (a`la Bogart). Powieści te się nie zestarzały, choć opisywany w nich świat (jego ciemniejsza strona) trochę się już zmienił. Chandler potrafi świetnie pisać, intrygować, ironizować, punktować ludzkie słabostki. Wielu współczesnych pisarzy mogłoby się od niego uczyć tej sztuki.
Najbardziej klasyczna klasyka (czarnego) kryminału. Powieść tę, podobnie jak znakomite mnóstwo innych napisanych ręką niezawodnego Chandlera czyta się z zaciekawieniem, dziwną przyjemnością połączoną ze smutnym uśmiechem (a`la Bogart). Powieści te się nie zestarzały, choć opisywany w nich świat (jego ciemniejsza strona) trochę się już zmienił. Chandler potrafi świetnie pisać, intrygować, ironizować, punktować ludzkie słabostki. Wielu współczesnych pisarzy mogłoby się od niego uczyć tej sztuki.
