Okładka książki - Bracia Karamazow

Bracia Karamazow

Wydawnictwo: MG
Data wydania: 2014-10-22
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 978-83-7779-232-2
Liczba stron: 560
Tłumaczenie: Cezary Wodziński
Ilustracje: -
Dodał/a książkę: Espera

Ocena: 5.57 (14 głosów)

Bracia Karamazow są uznani za najgenialniejszą powieść Fiodora Dostojewskiego. Książka opowiada historię ojcobójstwa wykonanego przez synów zamordowanego. Autor podczas pisania książki stracił swojego trzyletniego synka Aloszę. To wydarzenie miało znaczny wpływ na powstanie tego dzieła.

 

Ojcobójstwo jest strasznym i ciężkim czynem. Jest jeszcze cięższe, jeśli wykonają je wszyscy synowie, a tak właśnie jest w tej książce. Poznamy tutaj powody, dla których bracia posunęli się do takiego kroku, a także zanalizujemy odwieczne dylematy ludzkości. Czy istnieje Bóg? Wolna wola? Miłość? Zło?

 

Autor posiadał niezwykły dar, pozwalający na analizę najmroczniejszych zakątków duszy ludzkiej. Dzięki temu ten temat został przedstawiony w doskonały sposób. Pisząc tę powieść, Dostojewski był pod wpływem filozofa Nikołaja Fiodorowa. Twierdził on, że prawdziwe zbawienie można uzyskać jedynie przez synów potrafiących odkupić winy swoich ojców.

 

Powieść Fiodora Dostojewskiego została uznana przez wielu myślicieli za jedno z najwybitniejszych dzieł literatury światowej. Znajdą się w nich takie osoby jak Zygmunt Freud czy Albert Einstein.

Kup książkę

przesuń

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Polecana recenzja

Avatar użytkownika - catarina78
catarina78
Przeczytane:2014-11-13, Przeczytałam,
Trzej bracia, zły ojciec, traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, kobieta, pieniądze, zdrada, zemsta, zazdrość, zbrodnia, kara, odkupienie. Motywy nośne, mocne, chętnie wykorzystywane w literaturze. Fiodor Dostojewski należy do ścisłej czołówki pisarzy, którzy z niepojętą zręcznością potrafią łączyć sensacyjną fabułę z głębokimi rozważaniami filozoficzno-religijnymi.   Bracia Karamazow to także ostatnia powieść genialnego pisarza, uważana za najważniejsze jego dzieło. Doczekało się ono licznych interpretacji i ekranizacji. Tematy w nim poruszone są na tyle uniwersalne, że nie tracą nic ze swej aktualności, mimo upływu czasu i zmiany warunków społeczno-politycznych. Wciąż ludzie ścierają się w dysputach na temat przewagi lewicy nad prawicą i odwrotnie, rozdziału kościoła od państwa i sposobów wymierzania sprawiedliwości.   Dymitra, Aleksego i Iwana potraktować można jako przedstawicieli wzajemnie wykluczających się cech przypisywanych ludziom. Każdy z nich boryka się z innymi problemami natury wewnętrznej, kieruje się innymi wartościami. Jednak ich charaktery są skutkiem wpływu ojca, z którym przez całe dzieciństwo nie mieli w zasadzie kontaktu. Stary Fiodor był rozpustnikiem, oszustem, pijakiem - osobą, która użalała się nad sobą, przedstawiając się jako ofiara, dokonując przy tym najgorszych świństw. Ogrom jego win jest nie do ogarnięcia. Nie cieszy się sympatią właściwie nikogo ...
(czytaj dalej)

Opinie

Avatar użytkownika - maja_klonowska
maja_klonowska
Przeczytane:2017-04-09, Ocena: 6, Przeczytałem, 26 książek 2017, Mam,
,, (...) Dostojewski jest nieśmiertelny". M. Bułhakow ,,Mistrz i Małgorzata" Książka ,,Bracia Karamazow" Fiodor Dostojewskiego od kilku lat czekała na swoją kolej. Pomijałam ją, zniechęcona widokiem ,,cegły" na półce. W końcu przyszła pora na tę powieść. Czytałam ją bardzo długo, przeszło dwa miesiące. Już po lekturze kilku kartek wiedziałam, że nie da się tej książki czytać po ,,łebkach", po prostu przekartkować, omijając opisy i rozważania. U Dostojewskiego wszystko jest przemyślane, każdy akapit czemuś służy. Pisarz nie zapełniał nimi kartek powieści tylko po to, by rozbudować ją do monumentalnego tomu. Wszystko jest po coś. Kto dzisiaj pisze takie powieści? Kto odważy się pisać w taki sposób jak Dostojewski, który zdaje się przeniknął ludzką duszę na wskroś i jeszcze przelał to na papier? Co takiego jest w tej powieści, że została uznana za jedną z najważniejszych dzieł w literaturze światowej? Pozornie historia jest przecież banalna: ojciec i synowie skłóceni o najstarsze powody świata: pieniądz i miłość - które doprowadzą do tragedii. A w tle zaś rozważania o miejscu człowieka w społeczeństwie, w religii, o ludzkich zaletach i wadach oraz nierozłącznych ze sobą zbrodni i karze. Może więc to prawda, że w najprostszych historiach jest największa siła, bo są one uniwersalne? Przyjrzyjmy się głównym bohaterom, których autor tak scharakteryzował: ,,Karamazow to właśnie taka natura o dwóch stronac ...
(Pokaż całą opinie)
Link do opinii
Avatar użytkownika - wkp
wkp
Przeczytane:2015-10-16, Ocena: 6, Przeczytałem,
DOSTOJNA LITERATURA Jak zabrać się do omawiania dzieła tak wielkiego, jak to, skoro przez ponad 130 lat, jakie upłynęły od wydania ,,Braci Karamazow", nie tylko nieprzebrane rzesze krytyków wypowiadały się na powieści tej temat, ale także i wielkie persony tego świata, jak Freud czy Einstein, zachwycały się jej siłą? Nie mniej spróbuję, każde w końcu pokolenie ma swój głos, a dzieła Dostojewskiego aktualne są przecież dla każdych czasów, bo zmienia się tylko świat, nie ludzka natura, a to ją przede wszystkim analizował mistrz. Wiek XIX. Fiodor Karamazow to człek o hulaszczym usposobieniu i wielkiej ignorancji do świata i obowiązków. Szczególnie do tych, które odnoszą się do jego dzieci. Los tak jednak splata losy rodziny Karamazowów, że oto ojciec i trzej niewychowywani przezeń synowie, spotykają się po latach. Przyczyna tego jest nad wyraz prosta - jeden z synów, Dymitr, chce uzyskać od ojca należne mu dobra materialne. Spór rozsądzić ma zaś świętobliwy starzec Zosima, którym zafascynowany jest kolejny z braci, Aleksy, pragnący zostać mnichem. Spotkanie w klasztorze pogłębia jednak kryzys, a kulminacją całości staje się ojcobójstwo. Zabić jest łatwo, gorzej potem żyć. I to nie tylko temu, który życia kogoś pozbawił... Dualizm ludzkiej natury i jego najmroczniejsze zakamarki to ukochany temat Dostojewskiego. Chyba nikt przed nim nie zanalizował tak umysłu zbrodniarza i wpływów zbrodni na ten sam umysł, jak uczynił to on w ,,Zbrodni i karze". I nikt chyba jak on nie potrafi ...
(Pokaż całą opinie)
Link do opinii
Avatar użytkownika - Aga25
Aga25
Przeczytane:2014-12-02, Ocena: 6, Przeczytałem, Mam,
Sięgając po Braci Karamazow Dostojewskiego, miałam bardzo mieszane uczucia. Powodem było moja wiedza na temat nastawienia samego autora do Polski oraz Polaków. Z pewnym dystansem podchodziłam do jego twórczości. Na szczęście po przeczytaniu kilku rozdziałów wiedziałam, że to nie tylko powieść o rodzinie, ale w pewnym sensie rozprawa psychologiczno-społeczna. Jako że dzieło Dostojewskiego jest bardzo skomplikowane, moja recenzja będzie miała inną formę, skupiając się na analizie całości. Bez zarysu fabuły. Autor ukazuje przekrój społeczeństwa opierając się nie tylko na przykładzie rodziny Karamazow. Szczegółowo opisuje wygląd, pochodzenie, ale również warunki w jakich żyją jego bohaterowie. Sam ojciec jest postacią tak bardzo negatywną, że trudno jest mu poświęcić więcej uwagi niż na to zasługuje. Jest on człowiekiem egoistycznym pozbawionym podstawowych zasad i norm społecznych oraz życia rodzinnego. Wykreowano go jako rozpustnika nawet nie ukrywającego się z tym faktem, nienawidzącego własnych synów. Może faworyzował najmłodszego ze swych potomków, jednak jedynie z pobudek czysto egoistycznych. Ponadto charakteryzowało go skąpstwo, oszustwo oraz hulaszczy tryb życia. Był nieodpowiedzialny za własną rodzinę. Pozostaje więc pytanie jak w domu, w którym brakuje jakiej kolwiek opieki rodzicielskiej - po śmierci matki to właśnie nieodpowiedzialny ojciec sprawuje podwójną rolę - dzieci mogą wyrosnąć na porządnych, mądrych obywateli. Ojciec ignoruje swoje obowiązki pozostawiaj ...
(Pokaż całą opinie)
Link do opinii
Avatar użytkownika - kasiulek17
kasiulek17
Przeczytane:2014-12-19, Ocena: 6, Przeczytałem, Czytam regularnie w 2014 roku, Mam,
Fiodora Dostojewskiego pokochałam już w czasach liceum, kiedy to miałam okazje sięgnąć po Zbrodnię i karę. Postać Raskolnikowa doprowadziła do tego, że stwierdziłam, że takich bohaterów to ja mogę poznawać i zakochiwać się w nich bez pamięci. Nie przeszkadzało mi tam rozkładanie fabuły na czynniki pierwsze, mnóstwo filozoficznych wątków, mroczna i gęsta akcja. Dopiero po latach sięgnęłam po jego kolejną powieść, Bracia Karamazow. Zasiadając do lektury jak zawsze miałam mieszane uczucia, czy książka mi się spodoba, czy będzie lepsza czy słabsza od poprzedniej? Z resztą zawsze mam takie uczucia, gdy pierwsza z powieści, jakie czytam danego autora mi się spodoba, zdarza się przecież, że autor nie podoła przy kolejnym tytule. Tylko czy taka obawa powinna występować w przypadku sięgania po dzieła klasyków? Fabuła Braci Karamazow jest dość prosta. Mamy ojca i trzech jego synów: Aloszę, Dymitra i Iwana, których jątrzy zazdrość. Zazdrość, która doprowadza w końcu do ojcobójstwa. Wydaje się, że wiadomo, kto zabił ojca, jednak u Dostojewskiego tak prosto nie jest. Autor nie stałby się tak znakomitym pisarzem, gdyby jego powieści były przewidywalne i proste. Dostojewski bardzo skrupulatnie (jak to było również w przypadku Raskolnikowa) odmalowuje postaci bohaterów. Dymitr to awanturnik, który nie raz odgraża się, że zabije ojca. Iwan to bohater w typie Raskolnikowa ze Zbrodni i kary, natomiast Alosza to całkowite przeciwieństwo braci, oddany rodzinie i opiekuńczy. Dostojewski podob ...
(Pokaż całą opinie)
Link do opinii
Doceniam kunszt pisarski Dostojewskiego, dostrzegam jego talent, ale nie należy on do moich ulubionych autorów. By nieco przybliżyć swoje odczucia związane z lekturą posłużę się bardzo trafnymi w mojej opinia słowami Antoniego Słonimskiego: "Abyśmy mogli brać udział w przeżyciach, cierpieniach i nadziejach bohaterów, musimy ich rozumieć". No właśnie: dusza prozy Dostojewskiego nie jest paralelna z moimi duchowymi poszukiwaniami. Jego dzieło bez wątpienia warte jest uwagi, bohaterowie nakreśleni są ciekawie, a przede wszystkim barwnie (miotają się, szamocą, kochają i nienawidzą z wielką intensywnością), a jednak czasem do końca nie rozumiem ich pobudek i wynikających z nich poczynań, tudzież rozumiem, ale wydają mi się one mocno nieautentyczne, nieco zbyt teatralne i przejaskrawione, co na szczęście nie przeszkadzało mi wciągnąć się w wartką akcję i cieszyć się wspaniałym stylem. Podsumowując: uznaję wielkość Dostojewskiego, choć zdecydowanie bardziej wolę wrażliwość Prousta.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Madaleno
Madaleno
Przeczytane:2010-12-02, Ocena: 6, Przeczytałem,
Uwielbiam powieści Tołstoja, tę w szczególności.
Link do opinii
Avatar użytkownika - ErikO
ErikO
Przeczytane:2017-05-21, Ocena: 4, Przeczytałem,
Avatar użytkownika - Terenia
Terenia
Przeczytane:2017-03-06, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - bellate
bellate
Przeczytane:2017-01-30, Ocena: 6, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - Gutek
Gutek
Przeczytane:2015-05-14, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,
Avatar użytkownika - annakp
annakp
Przeczytane:2015-01-29, Ocena: 6, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - ShirinKa
ShirinKa
Przeczytane:2013-10-05, Ocena: 6, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - karin
karin
Przeczytane:2013-04-12, Ocena: 5, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - edytka222
edytka222
Przeczytane:2012-10-26, Ocena: 5, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - elphaba
elphaba
Przeczytane:2011-10-19, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - brightwitch
brightwitch
Przeczytane:2011-05-25, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - Slavek
Slavek
Przeczytane:2010-12-03, Ocena: 6, Przeczytałem,
warto było poznać
Avatar użytkownika - agni79
agni79
Przeczytane:2004-10-25, Ocena: 5, Przeczytałam, Posiadam,
Inne książki autora
Białe noce
Fiodor Dostojewski0
Okładka ksiązki - Białe noce

W "Białych nocach" występuje charakterystyczna dla wczesnej twórczości pisarza postać naiwnego marzyciela pogrążonego w wydumanym przezeń świecie, którego...

Notatki z podziemia. Gracz
Fiodor Dostojewski0
Okładka ksiązki - Notatki z podziemia. Gracz

Książka jest jednym z tomów serii "Z dzieł Fiodora Dostojewskiego". Tom ten zawiera dwa opowiadania: "Gracz" i "Notatki z podziemia" w przekładach Gabriela...

Reklamy