Opis ksiązki
Kup Teraz

Mam na imię Lucy

Ocena ( 7 osób )
4.6
Wydawnictwo: Wielka Litera
Data wydania: 2016-05-18
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 978-83-8032-101-4
Liczba stron: 328
Dodał/a książkę:edytka222

Gdy Lucy trafiła do szpitala, wszyscy spodziewali się, że czeka ją jedynie prosty zabieg. Jednak po operacji jej stan gwałtownie się pogorszył – zamiast wrócić do domu po kilku dniach, Lucy utkwiła w szpitalu na długie miesiące. Pewnego dnia do jej pokoju wchodzi niespodziewany gość: matka, z którą Lucy od wielu lat nie miała kontaktu. Kobiety próbują odtworzyć łączącą ich kiedyś więź, rozmawiając o ludziach, których Lucy znała w dzieciństwie. Prawdziwą siłą powieści jest jednak to, co niedopowiedziane – przestrzeń między słowami Lucy wypełnia własnymi wspomnieniami o dorastaniu w małym miasteczku w Illinois, wśród rodzinnych tajemnic i konfliktów; o coraz bardziej rozchwianym małżeństwie; wreszcie, o drodze do zostania pisarką.

szara_linia
Opinie
Ocena 1 2 3 4 5 6
Komentarz
hania_sr plusminus Linia koment
Przeczytane:2016-07-12, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,52 książki,
Majstersztyk, słusznie robi furorę. POLECAM. Jedyna wada, to zbyt mała objętość, ale czekam na następne książki autorki.
wkp plusminus Linia koment
Przeczytane:2016-11-12, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,Mam,
PISAĆ BY LUDZIE NIE BYLI SAMOTNI

Taki cel przyświecał bohaterce niniejszej powieści, kiedy odkrywszy uroki literatury sama zaczyna marzyć o pisaniu. I taka jest właśnie ta powieść. Powieść o samotności, ale i z samotnością walce. O byciu między ludźmi, ale nie byciu z nimi. O alienacji, ale także odnowieniu więzi i odnalezieniu się z innymi. Bo w końcu książki są po to, by ludzie nie byli samotni.

Lucy trafia do szpitala. Prosty zabieg usunięcia wyrostka robaczkowego pozornie się udaje, ale ze zdrowiem kobiety zaczyna źle się dziać. Bakteria? Być może, ale nikt nie jest w stanie jej zidentyfikować. Zanim udaje się jej pomóc, Lucy spędza w szpitalu dziewięć tygodni. Z dnia na dzień ułożony pisarka i matka traci siły i kilogramy, a uczucia wypełniające ją i jej bliskich zmieniają się diametralnie. I wtedy przy jej łóżku zjawia się matka. Trudne relacje między nimi dwiema nie odzwierciedlają się w wymianie banalnych plotek i opowieści o znanych im ludziach, ale w Lucy powracają wspomnienia. Wspomnienia ciężkiego dzieciństwa, kiedy mieszkali w domu na kształt garażu, kiedy ogrzewać musiała się w szkole, a nauczycielka potrafiła powiedzieć, że bieda nie tłumaczy braku dbania o higienę. W owych czasach chodziła spać głodna, a chleb z melasą był właściwie jedyną żywnością. Jednakże to w tych trudnych warunkach odkryła miłość do literatury i zahartowała się, i teraz, kiedy trudne chwile wróciły, znów odkrywa dawno zapomniane emocje i uczucia, odbudowując relacje z matką. Czy trwale?

,,Mam na imię Lucy" to powieść bardzo stonowana, delikatna wręcz bym rzekł. Skromna. Prosta. A jednak w tym wszystkim tkwi wielka siła, bo życie jest właśnie takie, jak ta książka. Nie ma fajerwerków, nie ma nadmiaru wielkich słów, pozostają tylko małe prywatne tragedie i takie same zwycięstwa. Oraz traumy, które cieniem kładą się na naszej przyszłości. Elizabeth Strout opowiada o tym spokojnie i wyważenie, jakże często między wierszami. Jej styl nie jest kwiecisty, za to czuć w nim wielkość autorki. Tak, jak to często bywa w przypadku klasyki literatury.

Co najważniejsze w ,,Lucy..." nie brak także emocji. Początkowe sceny, w których dzieci martwią się o mamę na granicy lęku przed nią, pokazują przejmującą prawdę. I ta prawda pozostaje z nami do samego końca, urzekając, ale ani przez chwilę nie nudząc.

Podsumowując: warto. Nie czytałem wcześniej żadnej z książek Strout, ale po lekturze ,,Na imię mam Lucy" wiem jedno - jeszcze nie raz sięgnę po jej powieści, bo warto poświęci na nie swój czas. Dlatego polecam je Waszej uwadze, jeśli macie ochotę na coś ambitnego, a zarazem nieciężkiego.

Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2016/11/12/mam-na-imie-lucy-elizabeth-strout/
FireDancer plusminus Linia koment
Przeczytane:2016-09-25, Na półkach: Przeczytałem,52 książki 2016,Mam,


Znane jest Wam uczucie, kiedy sięgacie po książkę, po której nie spodziewacie się zbyt wiele? Książkę, która właściwie nie przyciąga ani okładką, ani opisem, a jej gabaryty nie są zbyt wygórowane. W końcu książkę, która swoją prostotą i wewnętrzną głębią zapada głęboko w sercu i pamięci? Takie właśnie uczucie towarzyszyło mi podczas lektury tejże książki.

     Elizabeth Strout jest autorką bestsellerowej powieści Olive Kitteridge, za którą otrzymała nagrodę Pulitzera w 2009 roku. Autorka we wszystkich swoich powieściach ma niezwykle prosty, trafiający do czytelnika styl i język. Pod przykrywką prostoty zawsze kryje się jednak coś więcej. 

     Krótka niepozorna treść. Do kobiety leżącej w szpitalu przyjeżdża matka. Po długiej rozłące kobiety mają okazję spędzić ze sobą trochę czasu, porozmawiać, wyjaśnić pewne sytuacje. Opowieść o braku nici porozumienia pomiędzy matką a córką. Dwie najbliższe sobie osoby, których serca były tak blisko siebie, zdecydowanie się oddaliły i choć przez długi czas biły tym samym rytmem, to oddzielnie od siebie.

     Nie raz i nie dwa pisałam już o dość krótkich książkach. Coraz bardziej doceniam to, jak autor w krótkiej formie potrafi przekazać wszystko to, co myśli i czuje. To nie lada wyzwanie stworzyć coś niezwykle dobrego w krótkiej formie. Jestem pełna podziwu dla prozy Elizabeth Strout. Sposób przekazania głębi, jaką kryje powieść jest znakomity. Mam na imię Lucy to moje pierwsze spotkanie z autorką i jakże udane!

     Książka z pozoru jest po prostu kilkudniowym spotkaniem w szpitalu dwóch kobiet. Lucy - dziś pisarki, matki dwóch córek i jej rodzicielki - kobiety zdecydowanie różniącej się od własnego dziecka. Niby niewiele, a jednak.

    Lucy jest dojrzałą i mądrą kobietą, rozumiejącą swoje uczucia, zdającą sobie sprawę z relacji z innymi ludźmi i całym otoczeniem. W życiu zawodowym jest spełnioną pisarką. Właściwie jedyna nić porozumienia, które praktycznie została zerwana, to ta, która powinna być jedną z najważniejszych nici, za pomocą których utkane jest życie każdego z nas. Relacje z własną matką. Kobieta doskonale zna swoje potrzeby emocjonalne, o czym nie może powiedzieć jej rodzicielka. Dialogi pomiędzy kobietami są momentami nielogiczne, niespójne i... bardzo prawdziwe. Przykładów jest cała masa, jednak posłużę się właściwie pierwszym lepszym.

Lucy: (...) cały dzień za tobą tęskniłam. Wezwana do odpowiedzi, nie mogłam wymówić słowa, bo miałam gulę w gardle. Nie pamiętam, jak długo to trwało, ale tęskniłam tak bardzo, że czasami szłam do łazienki, żeby się wypłakać.

Matka: Twój brat wymiotował.



Co ma jedno do drugiego? Dlaczego dojrzała, normalnie funkcjonująca kobieta nie potrafi odpowiedzieć na słowa Lucy? Nie wiem, czy potrafiłabym w ten sposób rozmawiać z własną córką, z której mam nadzieję zostanę najlepszą przyjaciółką. Wiem jednak, że z innymi bliskimi osobami czasami w podobny sposób sama prowadziłam rozmowy. Dlaczego? W miłości tak już jest, że czasami nie ważne są najpiękniejsze słowa. Gesty, czyny, spojrzenie, czy sama obecność drugiej osoby momentami mówią więcej niż cały potok zbędnych słów. 

     Powieść Elizabeth Strout jest niezwykle poruszającaWzrusza, ale przede wszystkim zmusza do wysnucia pewnych refleksji. Może to już wiecie, może o czymś podobnym już czytaliście. W końcu podobne tematy były już poruszane. Pisarka jednak ma niezwykły dar w prosty sposób opisywania niezwykle trudnych i ważnych tematów. Tym razem nie płakałam. Historia Lucy jednak siedzi mi tak mocno w głowie, że od trzech dni zbierałam się do napisania tej recenzji i nie potrafiłam ubrać w słowa tego, co chcę Wam przekazać. Myślę, że i tak żadne słowa tego nie oddadzą. Podobnie jak w miłości, trzeba to poczuć na własnej skórze. Zmierzyć się z tą opowieścią i wyciągnąć z niej własne wnioski. 

     Mam na imię Lucy to niezwykle prawdziwa i smutna opowieść o relacji matki i córki, o sposobie porozumiewania się i wielkiej miłości, która wzrusza i zmusza do refleksji. Jest to powieść, która na długo pozostanie w mojej głowie. Prosta, krótka i szalenie dobra proza. Polecam gorąco!


http://krainaksiazkazwana.blogspot.com

moniapili Linia koment
Przeczytane:2017-01-22, Ocena: 4, Na półkach: Przeczytałem,
Olena Linia koment
Przeczytane:2017-01-19, Ocena: 4, Na półkach: Przeczytałem,52 książki - 2017,
Madziq84 Linia koment
Przeczytane:2016-11-27, Ocena: 4, Na półkach: Przeczytałem,52 książki 2016,
AlaniemaKota Linia koment
Przeczytane:2016-12-15, Ocena: 4, Na półkach: Przeczytałem,52 książki w 2016,
Muminka789 Linia koment
Przeczytane:2016-11-28, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,
Eli1605 Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,
Linia koment
Przeczytane:, Na półkach:
gendun Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,
ja_rus Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,
break
Okładka - Mam na imię Lucy Dom Hitlera
Despina Stratigakos
Okładka - Mam na imię Lucy Sieć podejrzeń
George Harrar
Okładka - Mam na imię Lucy Święte krowy na kółkach
Jacek Fedorowicz
Okładka - Mam na imię Lucy Zespół ojca
Piotr Czerwiński
Okładka - Mam na imię Lucy Eksplozje
Ahsan Ridha Hassan
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów