Que debemos pasar tiempo juntos. Tom II. Rozdział 34
opowiadania >



style="text-align: justify;"> - Ciekawe.


- Tak. To musi być ten chłopak, który rok temu ją skrzywdził. Wiesz założył się o nią z kolegą.


- Nie wydaje mi się. Mogę być przy tej rozmowie?


- Jak to? Wiesz coś, o czym ja nie wiem?


Nie zdążył odpowiedzieć. Drzwi sali operacyjnej otworzyły się. Pielęgniarki prowadziły łóżko na którym leżała nieruchomo młoda Sadowska. Wszyscy obecni na korytarzu podnieśli się z miejsc i powędrowali za kobietami w bieli…


- [1] [2] -
Opinie
Ocena: 1 2 3 4 5 6
Musisz być zalogować by komentować.
oleczka31 Linia koment
Dodany:2012-09-23 22:02:17, Ocena: 6.0
Bardzo ciekawy rozdział, i to w wielu miejscach. Kupuję całą powieść!!!

Ocenił/a na: 6
Pilar Linia koment
Dodany:2012-09-23 22:36:03, Ocena: 6.0
Dziękuję dziewczyny:) Nawet nie wiecie, ile znaczą dla mnie Wasze słowa:) Buziaki przesyłam każdej z osobna:)
viktoria12 Linia koment
Dodany:2012-09-22 15:54:48, Ocena: 6.0
ciekawie, ciekawie:); prawdą jest, że czekanie pod drzwiami operacyjnego bloku na szczęśliwe zakończenie operacji kogoś bliskiego bardzo się dłuży:)pozdrawiam:)

Ocenił/a na: 6
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów