Imię moje jak dźwięk pusty
opowiadania >



* * *

„Na początku było słowo...”
Co sprawia że Ewangelia ma taką siłę, taką moc?
Setki książek napisano o tej mocy. Rozwiązano każdy wers, każde słowo.
„Bóg wyrzekł słowo „Stań się”. I mówi Bóg ciągle i mówi Bóg w Księdze Hioba i w Psalmach. Mówi Bóg w chmurach i mówi „Dziś będziesz ze mną w raju”.
A Juliusz umierając spytał się o godzinę. Chciał wiedzieć o której godzinie spotka się Twarzą w twarz. Już na zawsze.

* * *

Juliuszu, Jasiek szukał ciekawych strof i popatrz co znalazł
„Nie zraniłeś nóg na krzyżowych drogach
Nie łkała twoja dusza w noc ciemną
Nie słyszałeś swojego serca jak
dzwoni o żebra chcąc wyskoczyć
biec
posłusznym być Ojcu
gdy staniesz przed Nim
bez bolesnych blizn
jak cię pozna
nie jesteś podobny do – Syna.
A Juliusz cierpiał. Bo cierpieć musiał. Ktoś komu tyle dano co Juliuszowi musi cierpieć. Musi zapłacić cierpieniem za chwilę zachwytu. Innej drogi niema
Innej drogi być nie może.

* * *

„ Lecz ten poemat będzie narodowy,
Poetów wszystkich mi uczyni braćmi ,
Wszystkich- oprócz tych tylko- których zaćmi”
Juliusz ma ciągle drugie miejsce. Wie, że jest lepszy od Adama. Zaćmił wszystkich. Jednakże naród przydzielił Adamowi pierwsze miejsce, Juliuszowi drugie i tak już zostało do dziś.
Adam ma swoją ,, Litwę- ojczyznę” a Julek zajął się przerabianiem nas w aniołów.
Napisał też: „Niechaj mnie Zośka o wiersze nie prosi...”
To kogo ma Zośka o wiersze prosić? Kto ma taką łatwość układania wierszy?

* * *

W poemacie „Beniowski”, właśnie Maurycy, Kazimierz wchodzi do chaty gdzie czeka na niego panna Aniela, która: „Chociaż tak piękna jak żadna śmiertelna,
Zbliżyć się ludzie i kochać nie śmieli
Została dumna i nieskazitelna”.

* * *

W „Beniowskim” Juliusz pozwala sobie pokpiwać z Adama. Robi to fantastycznie. Wplata do swoich strof takie wersy Adama: „Czymże jest ból? Jedną chwilką!”
No, ale przytoczmy całość bo w kontekście dopiero widać efekt.
„...Dostałem Złotym Ołtarzykiem, który każdą klamerką mię ukłuł jak szpilką.
Na niedźwiadkowe się bowiem pazury zamyka – (Czymże jest ból? Jedną chwilką! jak mówią w Dziadach Mickiewicza chóry)
Podziękowawszy za chwilki chwilowość
Wpadam w opisy znów i w romansowość.”


Opinie
Ocena: 1 2 3 4 5 6
Musisz być zalogować by komentować.
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów