Dziennik Potępionej cz. 2

Biegłam ile sił w nogach. Gałęzie drzew tłukły mnie po twarzy. Co prawda to nie bolało, ale wkurzało mnie. Wybiegłam na pole. Kurde, tylko nie otwarta przestrzeń. Zatrzymałam się. Usłyszałam za plecami świst przecinanego przez strzałę powietrza. W ostatniej chwili schyliłam się. Spojrzałam w mrok pozostawionego za sobą lasu. Dostrzegłam błysk oczu i usłyszałam bicie serca. Nie trwoniłam się jednak nad tym, jak wygląda ta osoba. Kiedy będę bardziej najedzona dopadnę tego gnojka. Ścigali mnie początkujący łowcy, chyba rada nie zna moich możliwości. Właśnie, rada. Składa się z pięciu członków, wilkołaka (Tercius), wampirzycy (Diana), maga (Radickus), wojownika (Arash) i elfa (Elimur). Wysyłają łowców, by ci mnie zabili. No cóż nie dziwię się im. Nagięłam podstawową zasadę, a brzmi ona „nigdy nie wiąż się z człowiekiem”. Ludzi można było wykorzystywać jako służących, niewolników, jako „napój”, ale nie można być z nimi na poważnie. Gdyby wampirzycy urodziło się dziecko spłodzone przez człowieka lub na odwrót… To nie ma znaczenie, mój ukochany już nie żyje. Zabili go. Zemszczę się, ale jeszcze nie teraz.

Pobiegłam łąką omijając przy tym kilka innych strzał. Kiedy oddaliłam się wystarczająco, by nie mógł mnie wytropić, zmieniłam kierunek, po czym udałam się w stronę mojej kryjówki. Kiedy dzieliła mnie od niej tylko kolejna wielka łąka stanęłam jak wryta…

Autor:fibi13
O sobie samym: POEZJA JEST MUZYKĄ, A MUZYKA JEST POEZJĄ
Ostatnio widziany:2012-04-04

To opowiadanie jest cześcią tomu
Dziennik Potępionej

1. Dziennik Potępionej cz. 2
2. Dziennik Potępionej cz.3.
3. Dziennik potępionej cz.4.
Ostatni komentarz:
barbara211 :
W pełni zgadazam się z EmnildaAmelbergą. Mimo iż pomysł ciekawy, intrygujący i wciągający ta krótka forma psuje to. O ile mi wiadomo wyrazu "kurde" nie ma w słowniku jezyka polskiego, w którym wyrazą się Autor-narrator. Z pozdrowieniami - B