Miłość Amelii

wrzuć na facebook

Śnieg pokrywał wszystko wokół. Zima była mroźna, ale to nie zrażało Amelii . Lubiła samotne, długie spacery i nie potrafiła im się oprzeć nawet kiedy zimno szczypało ją w policzki. Ta chwila, kiedy cisza roztaczała się wokół niej i nikt nie mógł przerwać potoku jej myśli, była najwspanialszym momentem w ciągu dnia. Mogła wtedy na spokojnie pobyć sam na sam ze swoimi marzeniami.
Te chwile samotności stały się częstsze i bardziej dotkliwsze od kiedy Amelia przyznała sama przed sobą, że potrafi się zakochać. Początkowo ciężko jej było to przyznać. Wypierała się wszystkiego. Dudnienie serca, ukradkowe spojrzenia posyłane pospiesznie na drugi koniec korytarza, każda oznaka zadurzenia była przez nią usprawiedliwiana na setki różnych sposobów. Wmawiała sobie, że to zwykła ciekawość. Po kilku miesiącach okłamywania samej siebie musiała jednak przyznać, że Dawid nie był tylko zwykłym chłopcem. Dla tej młodej dziewczyny stał się kimś więcej. Kimś wyjątkowym.
Pierwsze zauroczenie szybko przerodziło się w niespełnioną miłość i nauczyło Amelię płakać w poduszkę. Była zła na siebie, na otaczający ją świat i czasem nawet na Dawida. A najbardziej na własną naiwność. Po co zainteresowała się kimś, kto był poza jej zasięgiem? Po co zawracała sobie głowę kimś, kto nawet na nią nie spojrzy jak na... dziewczynę?
Złość mijała jednak prędko i wszelkie pytania traciły znaczenie, ponieważ młode serce nie pozwalało się długo ranić. Przychodził kolejny dzień, trzeba było zebrać się do szkoły i w drodze do klasy oczy Amelii same rozglądały się wokół. Kilka razy Amelia sama się na tym przyłapała. Odruchowo spoglądała na boki. Szukała go. Chciała chociaż raz zobaczyć tą pogodną, przystojną twarz. Zwykle pierwsze co zauważała w tłumie uczniów to czarne, przydługie, rozwichrzone włosy. Odwracała wtedy wzrok. Sama przed sobą wstydziła się przyznać, że widok Dawida sprawia jej tak wielką przyjemność.
Śnieg oblepiał czarne buty i Amelia musiała co jakiś czas strzepywać go, uderzając stopami o chodnik. Pomagało to tylko na chwilę, ale dzięki temu szło się lżej. Nie zwracała specjalnie uwagi na to co dzieje się dookoła niej. Skupiona na własnych myślach i obrazach odtwarzanych w głowie niemal na okrągło, szła do swojego ulubionego miejsca.
Zawsze po wyjściu z domu kierowała się w stronę pobliskiego parku. Przechadzając się tamtejszymi alejkami mogła liczyć na spokój i ciszę. A kiedy zagłębiła się we własnych rozmyślaniach już nic nie było wstanie zakłócić jej samotnego spaceru.
Nagie drzewa pokrywał śnieg. Przypominały teraz czarne, pokrzywione stwory odziane w białą pelerynę. Gdzieś nad głową Amelii zaćwierkał ptaszek. Spojrzała w tamtą stronę. Zobaczyła jakiś ruch na jednej z gałęzi, ale nie mogła dostrzec pierzastego śpiewaka. Skrył się wysoko w ośnieżonej koronie drzewa.
Ćwierkot tej ptaszyny przypomniał Amelii wycieczkę szkolną, która odbyła się na początku roku szkolnego. Po dwóch, długich miesiącach spędzonych nad morzem mogła wreszcie zobaczyć to za czym jej serce tak tęskniło.
Przez dwa pierwsze tygodnie Dawid nie pojawił się w szkole. Amelia podsłuchała jak jego koledzy przekazywali sobie wieści, że miał wypadek w wakacje i musi jeszcze przez kilka dni nosić gips. Jak głosiły plotki złamał nogę na basenie. Ale co dokładnie się stało? Nikt nie wiedział. Amelii obiło się o uszy, że Dawid dużo pływał. Brał nawet udział w jakiś zawodach między szkolnych. Jego dwaj starsi bracia również byli dobrymi pływakami. Podobno towarzyszyli mu na tym basenie podczas tego niefortunnego wypadku.
Tak więc tęsknota przedłużała się. Po ciągnących się w nieskończoność wakacjach, Amelia pierwszy raz zobaczyła go na tej wycieczce w zoo, gdzie śpiewał taki sam ptaszek jak teraz.
Uśmiechnęła się na widok skaczącego po gałęzi ptaka. Nie wiedziała jak się nazywa, ale bez trudu potrafiła go rozpoznać. Jego głośny świergot był dość charakterystyczny. Nie poświęcała mu jednak zbyt wiele czasu. Stojąc bez ruchu pod drzewem narażała się na to, że mróz w końcu się do niej dobierze. Ruszyła więc dalej.
Na końcu alejki znajdywał się mały staw. Teraz pokrywała go gruba warstwa lodu i kilka osób odważyło się na spacerowanie po pokrytej śniegiem tafli. Amelia minęła go skręcając w prawo. Szła teraz węższą dróżką, a z każdej strony dobiegały do niej ciche głosy. W tej części parku zawsze było więcej ludzi. Ale tam gdzie ona zmieża nie będzie nikogo.
Wlepiła oczy w biały śnieg, na którym nie widniało zbyt wiele śladów i ponownie zagłębiła się we własnym świecie.
Dzień spędzony w zoo był przez jakiś czas najszczęśliwszą chwilą dla Amelii.
Za drzewami otaczającymi staw stała samotnie stara ławka. Amelia ruszyła żwawo w jej stronę. Zielona farba odznaczała się na tle białego śniegu. Śnieżno biały puch pokrywał też ławkę, ale na szczęście nie całą. Amelia mogła usiąść na skraju nie martwiac się, że ubrudzi spodnie. Przed nią roztaczał się ładny widok na park, choć częściowo przysłonięty przez skupisko kilku większych drzew. Po prawej było natomiast prawie pusto. W oddali rosło kilka mniejszych, smukłych drzewek, a za nimi wznosiły się wysoko ku niebu wieżowce. Na przeciwko nich stały domki jednorodzinne. Ich kolorowe dachy były dobrze widoczne pomimo znacznej odległości, jaka dzieliła je od Amelii.
Dziewczyna przyglądała się temu wszystkiemu zastanawiając się nad czymś zupełnie innym. Co miała ze sobą zrobić? To pytanie dźwięczało jej w głowie od wielu dni. A może nawet i tygodni. Sama dokładnie nie wiedziała kiedy zaczęły się te wątpliwości. Ta udręka. Gdzieś tam był ktoś, kto pojawiał się w zasięgu jej wzroku, ale równocześnie był nie do zdobycia. Jak jakaś baśniowa postać, o której się marzy, ale istnieje jedynie w wyobraźni. Z tą różnicą, że Dawid istniał naprawdę. I to było chyba najgorsze. Gdyby sobie go wymyśliła nie była by teraz w takiej sytuacji.
Dziś rano postanowiła to zakończyć. Zmęczyło ją to szarpanie się z własnymi emocjami. Nie mogła zmienić sytuacji. Ona i Dawid należeli do dwóch zupełnie innych światów. Sama dziwiła się sobie, że jego osobie poświęcała tak wiele czasu we własnych rozmyślaniach. We własnych marzeniach. Kiedyś nie przyszłoby jej to do głowy.
Wyszła dzisiaj na ten spacer, aby to sobie na spokojnie przemyśleć. Czy warto dłużej o tym marzyć? Przecież dobrze wie, że nic się nie wydarzy, a robiąc pierwszy krok tylko się ośmieszy. Pokręciła głową spuszczając wzrok. Patrzyła teraz na swoje buty oblepione resztkami śniegu, który się nie odkleił. Była taka zagubiona. W całej tej sytuacji było nawet

Menu autora

Autor:EmnildaAmelberga
O sobie samym: W dolinie milczenia , za górą przyzwolenia , w kajdanach zwątpienia , tonąc w uczynkach otoczenia ...
Ostatnio widziany:2012-05-23

Obecna ocena:
5.0

Ostatni komentarz:
Kaczuszka24 :
Słodkie opowiadanie o pierwszej nastoletniej miłości. Odpowiednio wyidealizowane i doskonałe dla nastolatków. Czwóreczka za błędy ortograficzne;))) Pozdrawiam!

Ocenił/a na: 4

Komentuj(2)

POLECAMY