Psychuszka AKT I . Dramat w rosyjskich klimatach.

Psychuszka

AKT I

scena I

(mieszkanie doktora Woroszyłowa, Moskwa, marzec 1917r.)

Michaił Iwanowicz

(dobija się do drzwi)

Nadio, Fiodorze! Otwierajcie!

Nadia Woroszyłow

Czego się tak dobijasz? Jest środek nocy!

Michaił Iwanowicz

Muszę koniecznie spotkać się z Twoim mężem. Rewolucja nastała . Car abdykował. Bolszewicy powieszą nas wszystkich na latarniach. A mnie carskiego oficera w pierwszej kolejności!

Nadia Woroszyłow

Uspokój się ! Dramatyzujesz. Dwanaście lat temu też była rewolucja i jakoś nic się nikomu nie stało. Idź spać, z byle powodu męża budzić nie zamierzam!

Michaił Iwanowicz.

Ty, kobieto. Uważaj sobie. Co piątek piję w klubie garnizonowym z tymi, z którymi ty sypiasz. Mam tam zaprosić Twojego męża? Wierz mi, po alkoholu ludzie robią się nadzwyczaj szczerzy . Dowiedziałby się tego i owego . Po co ?

Nadia Woroszyłow

(po chwili namysłu)

No dobrze, wchodź. Poczekaj chwilę w salonie. Pójdę obudzić mężą. Wytłumaczę mu co i jak .

Michaił Iwanowicz

Dobrze, czekam...

Scena II

( salon w mieszkaniu państwa Woroszyłowów)

Doktor Woroszyłow

Iwanowicz idioto. Czego chcesz o tak nie ludzkiej porze?

Michaił Iwanowicz

Sęk w tym przyjacielu,że właśnie chcę być idiotą.

Doktor Woryszłow

Nie rozumiem, wychodzi Ci to doskonale od wielu lat. W czym miałbym Ci pomóc?

Michaił Iwanowicz

Wiesz, jestem częścią świata, który właśnie umiera. Cara nie ma, władza w ręka Rządu Tymczasowego. Tryumf Bolszewii wydaje się być bliski, aczkowielk niezbyt trwały. Chodzi oto abyś przyjął mnie jako pacjenta do szpitala psychiatrycznego, w którym pracujesz. Przeczekam najgorsze i wrócę do normalnego życia, gdy już będzie po tych wszystkich rewolucjach.

Doktor Woroszyłow

Michaile, jesteś pierwszą osobą, która z własnej woli mnie o to prosi. Jesteś pewien?

Michaił Iwanowicz

(podchodzi do barku, wyciąga szklankę i flaszkę. Nalewa sobie wódki)

Tak.

Doktor Woroszyłow

No dobrze. W takim razie musimy wymyśleć Ci jakąś chorobę.

Michaił Iwanowicz

(wypija wódkę jednym chaustem)

Czekam na propozycje panie ordynatorze.

Doktor Woroszyłow

Alkoholizm? Nie, to zbyt pospolite.

Michaił Iwanowicz

To się w ogóle leczy?

Doktor Woroszyłow

Mniejsza z tym. Wiesz co? Teraz jest taka nowa, „modna” choroba. Schizofrenia. Praktycznie wszystko możemy pod nią podciągnąć. Ciebie jak najbardziej. W sam raz. Spektrum zachowań bedziesz miał bardzo szerokie

Michaił Iwanowicz

Jakie Spektrum?

Doktor Woroszyłow

Słyszysz głosy, wszyscy chcą cie zabić, zachowujesz się jak wariat i tak dalej ...

Michaił Iwanowicz.

Pasuje! Możemy zacząć od jutra? Zdążysz z papierami ?

Doktor Woroszyłow

Myślę , że tak. Staw się jutro w szpitalu około godziny dziewiątej. Będę akurat miał dyżur.

Michaił Iwanowicz

Rozumiem, w porządku . W takim razie, do jutra!

(Wychodzi z domu doktorstwa trzaskając drzwiami.)

Scena III

(Szpital psychiatryczny w Moskwie, około godziny dziewiątej rano)

Doktor Woroszyłow

Eugenio, dzisiaj przyjmujemy nowego pacjenta. Były oficer, schizofrenik.

Eugenia

Tak jest panie ordynatorze, kiedy można się go u nas spodziewać?

Doktor Woroszyłow

Powinien być lada chwila.

Michaił Iwanowicz

(Wchodzi do gabinetu, zaczyna swoję grę)

Zdrastwujtie Towarisze! Gdzie moje rewolucyjne łóżko ?!

Pielęgniarka Ludmiła

(pospiesznym krokiem wchodzi do gabinetu)

Panie Doktorze! Malińskiemu spod trójki znowu coś odpierdala. Proszę pójść sprawdzić co z nim. Ja już naprawdę nie mam do niego siły!

Doktor Woroszyłow

Dobrze, zaraz tam pójdę . Eugenio zaprowadź Michaiła na oddział. Tylko uważaj, on jest niepoczytalny!

Michaił Iwanowicz

Da! Da! Chodźmy na sralę, Karol już tam czeka!

Pielęgniarka Eugenia

Jaki Karol?

Michaił Iwanowicz

Jak to jaki ? Karol Marks !

(Pielęgniarka w asyście sanitariuszu prowadzi Michaiła na oddział)

Scena IV

(sala nr 4)

Pielęgniarka Eugenia

Jesteśmy na miejscu, miłego pobytu!

Michaił Iwanowicz

Słyszę już jego głos.

Pielęgniarka Eugenia

Jaki głos ?

Michaił Iwanowicz

Głos Wielkiej Leninskiej Rewolucji. Nadchodzi wielkimi susami!

Pielęgniarka Eugenia

(lekko skonfundowana)

To ja już pójdę...

Michaił Iwanowicz

A okna to kto umyje?

( podchodzi do okien, ściąga spodnie i zaczyna pocierać pośladkami o szyby)

Lewa, prawa! Lewa prawa! Lewa, tywa! O kurwa, chyba znowu się zesrałem..

Pielęgniarka Eugenia

Taak, bez zastrzyków na nerwy to się nie obejdzie . Ładny mi początek... Ech...

Autor:yodis
O sobie samym:
Ostatnio widziany:2012-05-13