TAK BEZ KOŃCA
opowiadania >



Tamtej nocy Filip miauczał zupełnie inaczej niż zwykle robią to koty. Nawet nie musiałem go do tego nakłaniać. Po prostu rozpaczliwie chciał się wydostać, najlepiej zabierając ze sobą ukochaną małą panią. Dzięki niej mógł wylegiwać się na łóżku, głaskany i rozpieszczany. Dzięki niej mógł spać sobie blisko jej buzi, niezauważony przez rodziców i w ogóle rozkoszować się urokami i cieniami ( okruchy chrupek na futrze!) kociego życia. Ale nie dziś. Nie tej nocy. Tej nocy świat zasnuł dziwny zapach, wokół robiło się duszno i jego wygodne życie u boku dziewczynki było zagrożone. Mieszkanie spowił czad. Cichy zabójca. Wszystko przez stary piec kaflowy. Bałem się, że to już koniec. Natalia miała dopiero dziesięć lat i tak wiele jeszcze do odkrycia przed sobą. A tu nadchodził podstępny koniec. Powiedziałem Filipowi do ucha, choć tylko on mógł mnie słyszeć:


- Głośniej kocie! Proszę, zrób to dla was.


Wszyscy mogli umrzeć. A zwłaszcza ona. Moja mała podopieczna. Tego nie chciałem. Nie chciałem patrzeć jak odchodzi, nawet gdyby trzymała wtedy mamę za rękę, śpiącą teraz tym zdradzieckim snem w drugim pokoju. Nawet gdyby była z nimi babcia dziewczynki, która tak bardzo tęskniła za swoim zmarłym mężem. Nie chciałem. Nie powinienem niczego chcieć ani się wtrącać ale nie potrafię usiedzieć spokojnie w miejscu, gdy źle się sprawy mają. Odgoniłem złego psa, który wyczuł zapach Filipa na Natalii i chciał ją dotkliwie pogryźć. Przytrzymałem ją na ułamek sekundy, gdy upadła w wieku pięciu lat i dzięki temu nie otarła kolan do krwi, jedynie najadła się strachu. Zwymiotowała kilka małych zabawek, które połknęła jako mały bobas, bo ją do tego zmusiłem.


A teraz znów jej coś groziło.


- Zostaw – powiedział anioł jej matki – Widocznie tak ma być.


- Nie – odparłem z miłością w sercu, do jej młodego istnienia – Widzę jej przyszłość. Jej dalsze życie. Jej wielką miłość. I spokojną starość. Jak to możliwe, skoro według ciebie tak ma być? Nie widzisz przyszłości jej matki?


Uśmiechnął się z czułością, patrząc przez drzwi jej sypialni, gdzie nikogo przy niej nie było.


- Widzę – odparł cicho – Jej życie się zmieni. Tym razem nikt jej nie zostawi.


- A ty? – zapytałem kumpla od babci dziewczynki.


- Jeszcze pięć lat – odparł, z błyskiem w oku. To mi wyglądało na łzy.


Spojrzałem na kota, który odwzajemnił moje spojrzenie.


- Filip, kocie – powiedziałem mu, tym razem stanowczo – Postaraj się!


No i Filip się postarał.


Pół kamienicy go usłyszało. I Natalia też. Obudziła się z otępiającego snu. Zbudziła matkę i babcię.


Uratowała je.


Filip darł się póki nie wyszli na zewnątrz. Nie odstąpił jej nawet w karetce. Nie wiecie jak trudno jest złapać kota, który za nic na świecie nie chce dać się złapać. Przemycono go więc do szpitala. Zadbałem o to. Był potem bardzo grzeczny.


Potem siedziałem przy niej, dziękując Bogu za okazaną łaskę.


Gdy była zupełnie malutka, widziała mnie, gdy nikt inny nie widział.


To do mnie powiedziała swoje pierwsze słowo.


- Tom – wskazała mnie palcem, bezskutecznie siląc się by wypowiedzieć całe imię.


- Tak, kruszynko – uśmiechnąłem się z dumą.


Uwielbiała zasypiać z moją dłonią w jej małych rączkach. Nie było między nami nieufności. Niepotrzebnych, brudnych skojarzeń. Tylko ja – jej anioł i ona – moja mała podopieczna.


Zawsze będzie dla mnie tym dzieckiem. Nawet gdy poprowadzę ją w stronę światła. Wtedy znów do siebie wrócimy. Dziecko, które pokochałem…



- Zrób coś to i ja zrobię! – zirytował się wiele lat potem anioł Kamila, kolegi z jej klasy.


Piąty rok w szkole dopiero się rozpoczął.


- Sam się prosił – wzruszyłem ramionami, szczerząc się – Nie ciągnie się dziewczyn za włosy!


- Kopnęła go tam drugi raz! – zirytował się moim zachowaniem.


- Widać za pierwszym nie pomogło – uśmiechnąłem się na to wspomnienie.


- Jesteś niemożliwy! – uniósł ręce w górę, w geście bezradności – Jak mam na niego wpłynąć żeby przestał, skoro ty jej nie powstrzymujesz?!


- Chyba jest na odwrót – przekornie przekrzywiłem głowę.


Już miał coś na to powiedzieć, ale chyba wreszcie zrozumiał. Uśmiechnąłem się , widząc jego minę.


- Widzisz? – zapytałem.


Roześmiał się , kręcąc z niedowierzaniem głową.


- Ok, przystopuję go – przyznał.


Zerknąłem na naszą dwójkę, którą właśnie upominała nauczycielka. Wiedziałem o czym myśli Natalia, gdy miała tę swoją nachmurzoną minę. Upomnienia spływały po niej jak woda po kaczce. Jej towarzysz miał podobną. Zerkali na siebie z ukosa , w cichej zmowie.


- Powodzenia! – mruknąłem z uśmiechem.


Właściwie, chciałem żeby po prostu go kopnęła w kostkę. Powiedzmy, że to nie bardzo mi wyszło, nie żebym był rozczarowany…



- Co myślisz? – zapytała przed lustrem.


Jej matka, zgodnie z naszymi przewidywaniami szczęśliwa w związku od kilkunastu lat, uśmiechnęła się przez łzy. Kątem oka widziałem poruszonego tym przyjaciela, który jej towarzyszył. Sam czułem jak zdradzieckie łzy wzruszenia spływają mi po twarzy. Otarłem je pośpiesznie rąbkiem białej koszuli.


- Szkoda, że babcia cię teraz nie widzi – odparła kobieta – Wyglądasz przepięknie. Cieszyłaby się.


Stała obok mnie. I znów wyglądała jak młoda dziewczyna. Tego nie mogły wiedzieć. Zgodnie ze słowami mojego drugiego przyjaciela odeszła pięć lat po tym jak Natalia je uratowała. A on wraz z nią. Straciłem ich oboje. To już nie było to samo, gdy wpadali tu w czasie ważnych wydarzeń. Bez przerwy za nimi tęskniłem. Podobnie jak Natalia i jej matka. Wiedziałem, że Adam czuł się podobnie, choć nie mówiliśmy o tym. Podzielaliśmy uczucia naszych podopiecznych.


Moja Natalia stała przed lustrem w białej, szytej na dawną epokę sukni ślubnej. Welon był długi jak jej włosy koloru dojrzałej pszenicy a rękawiczki dopełniały wyglądu damy. Kochała takie stroje. To ja skłoniłem ją do tego wyboru. Matka miała rację. Wyglądała cudownie. Teraz drżałem na myśl o tym jak wiele przed nami. I wiele za nami. To był koniec pewnego etapu, beztroski i swobody. Wiele razy przyjdzie nam tęsknić za tamtymi czasami. Wiedziałem o tym.


- Tomaszu – jej babcia dotknęła mojego ramienia – Czemu się smucisz? Widzisz jak pięknie wygląda?


Westchnąłem

- [1] [2] -
Opinie
Ocena: 1 2 3 4 5 6
Musisz być zalogować by komentować.
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów