Ziemowit jesienny cz.6 i 7
opowiadania >



drapie w jamie ustnej, miała trudności z przełykaniem, skurcze jelit oraz częste wymioty, jeśli się nie mylę wystąpił krwiomocz. - Elzę zakłuło serce. - Była przez cały czas bardzo spragniona… aż w końcu zasnęła, ja… ja nie sądziłam, że na zawsze…- Przełknęła ślinę.


Adolf notował wszystko bez żadnych emocji. Był jednym z najlepszych lekarzy w mieście i poza nim, a zmarłych widywał na co dzień. Traktował Rachel jak przedmiot, sucho i gorzko zadawał pytania. Jego stalowe ręce bez uczuć badały ciało. Był wykształcony i bardzo dokładny, podobno nigdy się nie mylił. Ludzie mówili, iż został on powołany przez Boga, by pomagać potrzebującym. Elza ujrzawszy go w drzwiach, zmierzyła mężczyznę szybko wzrokiem i odetchnęła. W końcu ktoś z fachem. Teraz czekała na wyniki. Już tylu medyków przechodziło przez framugę tych drzwi, a kobieta z każdym kolejnym traciła wiarę. Ludzie w białych fartuchach mieli mnóstwo prawdopodobnych przyczyn, iż dziewczynka: zmarła naturalnie, z powodu zawału serca, przez przeziębienie, ugryzienie przez pająka, czy uczulenie. Jeden z lekarzy wmawiał Elzie, że Rachel jest w śpiączce, a inny zaś, że popełniła samobójstwo. Czarne węgielki mierzyły uważnie Adolfa i czekały.


- Trucizna. - Obwieścił sucho. - Została otruta. Niestety, aktualnie nie jestem w stanie oznajmić przez co dokładnie, aczkolwiek środek szkodliwy znajdował się w jedzeniu- lekarz wziął spokojny wdech.


Elza poczuła się jakby całe powietrze uciekło w płuca rozmówcy. Musiała usiąść i zamknąć oczy. Została otruta, otruta, otruta. Słowa krążyły wokół jej głowy lecz nie umiały do niej wejść- nic nie rozumiała. Groźna cisza zahuczała w pomieszczeniu. Ból w klatce piersiowej uderzył z pełną mocą obwieszczając: przybyłem, znowu!





Czarne, długie suknie stykały się z zszarzałą trawą, twarze bez wyrazu przykryte były czarnym czepcem. Wszyscy mieli głowę lekko zniżoną, a ręce złożone do modlitwy. Ksiądz czytał Pismo Święte. Trumna była zamknięta, gotowa do pogrzebania. Doris po policzku spłynęła jedna, niewidoczna łza. Elza siedziała po raz kolejny w pokoju córki. Nie poszła na pogrzeb. Nie była w stanie. Ona wciąż tutaj jest, w tym pokoju. Z domu nie wychodziła od dłuższego czasu, nadal czuję jej zapach. Wieść o tym, iż Rachel została otruta rozniosła się po całym mieście; ludzie byli w szoku. Matka starannie składała sukienkę córki, tę w której widziała ją ostatni raz. Biała z rozkloszowaniem na dole, ozdobiona bufiastymi rękawami i skromnymi kieszonkami z przodu. Łzy niepohamowanie spływały po policzkach Elzy, jej dłonie delikatnie muskały ubranie. Nagle coś cicho zaszeleściło, jej palce pokierowały się w stronę jednej z kieszonek. Lewa kieszeń, tak… była leworęczna. Znajdował się w niej malutki papierek z napisem „Zimowitki”; po cukierkach- domyśliła się. Spojrzała na niego uważnie, na wewnętrznej stronie widniał ledwo zauważalny napis: dobranoc…


Ranek, zapach kurzu rozniósł się na dworze, zimne podmuchy powietrza rozwiewały suknie kobiet. Elza rozmawiająca z Stefanie, przed teatrem… oraz Rachel cicho recytując wierszyk, stojąc, wpatrywała się w twarz pani Bieler. I nagłe rozkojarzenie. Dymitr Fiodorow i jego uszczypliwy uśmiech. Dziewczynka biegająca radośnie po uliczkach i jej chwilowe zniknięcie. Rozmowa bardzo nietypowa. Bursztynowe spojrzenie walczące z czarnymi węgielkami. Ciemny płaszcz! Rachel i jej uśmiech! Wyczucie niebezpieczeństwa. Zakończenie rozmowy, walka- przegrana. Córka żująca coś, przestraszona… Przełknięcie.


Granitowy dym pojawił się przed oczami Elzy, gdy zakończyła wspominać dzisiejszy poranek. Ten cukierek! To śmiertelna słodycz od zabójcy w ciemnym płaszczu!




Całe jej ciało drżało, suknia była mokra od potu, w powietrzu unosił się zapach brudu. Stała, nogi odmawiały posłuszeństwa, nie umiała usiąść. Okno było szeroko otwarte, Eol tańczył ze zszarzałą już firaną. Chciała krzyczeć lecz słowa zatrzymywały się przy zdartym gardle.


- Ułoży się, wszystko będzie dobrze. - Anzelm stał obok Elzy trzymając ją za ramię - Po prostu…- Elza wyrwała się z jego uścisku, szybkim krokiem przeszła przez cały pokój. - Elzo! - Zatrzymała się, plecy szczypały ją od wzroku męża. - Uspokój się w końcu! Nie cofniesz czasu…


Winny! Wiem, że jesteś winny! Nigdy jej nie kochałeś! Elza stała, z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk.




Wciąż ta sama suknia martwo zwisała na ciele kobiety. Pochylała się nad stołem, patrząc prosto w oczy gosposi. Kręciło jej się w głowie, lecz skupiała się jedynie na rozmówczyni. Złość gotowała się w Elzie w błyskawicznym tempie, nie umiała tego pohamować. W jej głowie przelatywały okropne oszczerstwa i obelgi. Musiała się wyładować, musiała znać prawdę.


- Co jej dolałaś?!- Krzyki zmierzały niczym strzały ku Zuzannie.


- Nic, naprawdę… Przepraszam. - Młoda dziewczyna siedziała na krześle z fartuchem przewieszonym przez szyję i wpatrywała się z przerażeniem na Elzę.


Zdenerwowana i rozchwiana Elza podniosła prawą dłoń i wymierzyła siarczysty policzek gosposi.. Nagle poczuła przypływ ciepła, dłoń zaczęła ją mocno swędzić. Nie zastanawiała się nad tym, co robi, jej rozum nie współgrał z ciałem. W środku jedynie słyszała szum i mocne rwanie w klatce piersiowej. Zuzanna opadła na ziemię i skuliła się bojaźliwie. Płakała i cicho odmawiała Zdrowaś Mario.


- Przepraszam, przepraszam, pani zlituj się! - Pomocnica domowa uklękła i wzniosła ręce ku kobiecie.


Ty ladacznico! Jak mogłaś jej to zrobić?!




TIK TAK, TIK TAK, TIK TAK… Jedynie zegar przerywał głuchą ciszę. Elza wraz z matką siedziały w pokoju Rachel i wsłuchiwały się w tykanie czasomierza. Doris w czarnej sukni z opuszczoną głową, a jej córka ze spojrzeniem skierowanym w jej stronę. Czekając na wyjaśnienia wiatr za oknem gonił liście, a dzieci wesoło się bawiły. Kobiety plotkowały w herbaciarniach, panowie zaś kulturalnie spożywali alkohol. Ludzie śmiali się i przytulali. Elza promieniowała szarością przeplataną z czerwienią i czernią. A matka winna odpowiedzi na wcześniej zadane pytania, siedziała i wpatrywała się w stare dłonie oparte o kolana.


Gdybyś nie była moją matką, odpłaciłabym ci się tym samym, kochana.




- [1] [2] -
Opinie
Ocena: 1 2 3 4 5 6
Musisz być zalogować by komentować.
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów