oblepiona mokrymi liśćmi
obejmuję własny szkielet
posągi budynków pochylają się
w zenicie stalowym pejzażem
idę katedrą w deszczu
patrzą na mnie oczy miasta
najeżone marmurowymi rzęsami
pod płaszczem tych spojrzeń
ścina się krew zastyga oddech
blednie uśmiech kamiennego cyklopa
i śmierć podobna jest do niego
albo on do śmierci

zbiegam
z dzwonnicy spalonego kościoła
czerwień podzielona pulsuje
w środku ołowianego krateru
pojawia się nagle
ogromna biała plama wymazująca kolory
absorbująca municypalną iluminację
a napis na murze
przybliża się i oddala:
tylko to co nie istnieje
może być wieczne