"London->Brighton"

Sothern Railway odjeżdża co trzydzieści minut z London Victoria o ponętnych kształtach.
rozrywa zaciśnięte dłonie zrywem stalowego ciała, tak dobrze jak mężczyzna.

Przez tłuste szkło ludzie pokazują gdzie zostali,
gdzie są, a ich nie ma.
zlewają się w gromadę utkwioną w miejscu
oderwaną nagle od człowieka, jednym metalowym zrywem w przyszłość.

ciężka stal na kołach burzy dotychczasową konstrukcję,
nadaje kształt małej prywatnej parceli dla której żyjemy.

bezboleśnie nie można pomachać ręką, ucałować szyby.

dostosowuje się, uderzam palcami o świat za oknem coraz szybciej.
wystukuję lata na metalowym parapecie na oślep, gram dni.

czy mogę Cię zostawić,
teraz kiedy chciałabym Cię zagrać wszystkimi palcami mamo