Talk to szok i nie tylko. Politycy w programach rozrywkowych

Anna Pach-Nowicka
« powrót

Jan Maria Rokita w programie Kuby Wojewódzkiego wyznaje: Śnią mi się piękne kobiety, szafa Lesiaka nigdy mi się nie śni. Dzisiejsi politycy to gracze, który swój udział w rządzeniu traktują jako zabawę i grę. Wielu współczesnych polityków stało się showmanami, którzy obok sprawowania funkcji politycznych przystępują do inicjatyw o charakterze rozrywkowym.





Wiadomym jest, że najchętniej słuchani są politycy wyraziści, którzy posługują się językiem w sposób szczególnie sprawny bądź wypowiadają się wyjątkowo charakterystycznie, budząc kontrowersje (Bralczyk, 2003). Równie ważne dla polityka jest to, aby zostać zapamiętanym, a ta sztuka udaje się tylko nielicznym. Skuteczne sprawowanie władzy, której osiągnięcie jest głównym celem działań polityków, możliwe jest tylko po uzyskaniu odpowiednio dużego poparcia społecznego. Stwarza to potrzebę, a zarazem konieczność dotarcia do jak największej liczby odbiorców, przekonania ich do siebie i do linii programowej swojej partii.



Podkreśla się, że w polskiej polityce brakuje profesjonalnego marketingu politycznego i znajomości reguł public relations, a kreowanie wizerunku własnego polityka odbywa się doraźnie, z wyraźnym nasileniem w okresie kampanii wyborczej. Chcąc dotrzeć do jak najszerszego grona obywateli lub do konkretnego elektoratu, który zapewnić ma zwycięstwo, politycy mówią i zachowują się w specyficzny, często niekonwencjonalny sposób. Sprzymierzeńcem w tych staraniach są niewątpliwie media elektroniczne, będące łatwiejszą i bardziej atrakcyjną drogą dotarcia do tysięcy i milionów odbiorców niż bezpośrednie formy kontaktu – wiece przedwyborcze czy manifestacje poparcia. To również w jakiś sposób determinuje jakość politycznej mowy - część dyskursu polityki przekazywana jest przez mass media. Świadomość tego faktu, (np. gdy obrady parlamentu są częściowo lub w całości transmitowane przez radio lub telewizję), lub też świadomość tego rodzaju potencjalnej możliwości (np. gdy polityk liczy na to, że jego wypowiedź lub też jej część trafi do mediów, bądź o to zabiega) wpływa bez wątpienia na zachowania komunikacyjne – stwierdzają autorzy książki będącej studium publicznego porozumiewania się (Czyżewski, Kowalski, Piotrowski, 1997). Pomimo toczącej się bezustannie wojny pomiędzy politykami i dziennikarzami, atmosfery wzajemnych oskarżeń oraz podejrzeń środki masowego przekazu są potrzebne politykom do zdobywania władzy, a dla mass mediów relacjonowanie i komentowanie politycznych wydarzeń są jednymi z fundamentalnych obszarów działania – w przypadku niektórych stacji np. TVN24, TVP3 - jedynym.



Wraz ze zmianami ustrojowymi nastąpiło zerwanie z dotychczas kreowanym wizerunkiem polityka – posępnego i surowego bojownika. Dzisiejsi politycy to gracze, który swój udział w rządzeniu traktują bardziej jako zabawę i grę (Kamińska-Szmaj, 2002), przy czym tylko dla niektórych gra ta ma znaczenie większe niż kolejna kadencja w parlamencie, co wpływa na poziom merytoryczny debaty politycznej. Przemiany, jakie dokonują się w mediach, nowy sposób prezentowania faktów i innowacje w formułach programów publicystycznych oraz informacyjnych, również nie pozostają bez wpływu na sposób, w jaki politycy się zachowują i przemawiają. Wielu współczesnych polityków stało się showmanami, którzy obok sprawowania funkcji politycznych przystępują do inicjatyw o charakterze rozrywkowym. Znany oryginał sceny politycznej - Janusz Korwin-Mikke – nagrał z zespołem Big Cyc piosenkę pt. Podatki, o dramatycznym refrenie: Podatki, podatki, podatki, jak nie zapłacisz, pójdziesz za kratki; wystąpił również w teledysku, ubrany w swoją nieodłączną muszkę. W branży rozrywkowej sprawdziła się wielokrotnie Renata Beger, która m.in. wzięła udział w programie kontrowersyjnej piosenkarki Mandaryny i zatańczyła do dźwięków piosnki Let’s Dance, a także wystąpiła w programie Szymon Majewski Show, parodiując samą siebie. Z drugiej strony do polityki trafiają ludzie, którzy wcześniej związani byli z show-biznesem i w ten sposób zyskali popularność – w 2002 roku posłem z ramienia SLD został Sebastian Florek, uczestnik pierwszej edycji Big Brothera w Polsce. Posłami i senatorami zostają również aktorzy (Bronisław Cieślak) i piosenkarze (Krzysztof Cugowski). Niektórzy zostają mimowolnymi idolami, można zaryzykować stwierdzenie – ze społecznego nadania; Adam Lipiński nie przewidział chyba, że zrobi karierę jako tekściarz. Słowa, które padły z jego ust podczas słynnej rozmowy z Renata Beger na temat poparcia dla PiS, stały się tekstem „Piosenki o negocjacjach”, nagranej przez artystów Piwnicy pod Baranami. Klip do utworu można obejrzeć w serwisie YouTube.com i zrobiło to już 30 tyś. Osób. Jeszcze większe audytorium zyskała piosenka „Film Renaty” zespołu Superpuder – odnotowują autorki artykułu Drugi obieg IV RP („Wprost” nr 42/2006). Pokazuje to także kampania wyborcza Krzysztofa Kononowicza, który ubiegał się o fotel prezydenta Białegostoku. Prosty i niewykształcony człowiek, który swoje racje wyrażał w naturalnym mu języku, szybko stał się gwiazdą mediów, jego osoba cieszyła się niebywałą, acz krótką, popularnością. „Showmaństwo” polityków poza wymiarem dosłownym ma również inny, który widoczny jest w jakości wystąpień, zarówno tych sejmowych, jak i tych związanych z coraz częstszą obecnością w telewizji.



Oryginalne słowa polityków w dużym natężeniu relacjonowane są w mediach i wzbudzają zainteresowanie i odzew ze strony opinii publicznej. Nie dotyczy to wyłącznie wypowiedzi związanych z pełnionymi funkcjami i zajmowanymi stanowiskami. Dzieje się tak również z wystąpieniami polityków poza kontekstem sprawowania władzy – w programach rozrywkowych czy talk-showach.


Można uznać, że obecność polityka w programach rozrywkowych typu talk-show, podobnie jak w kolorowych gazetach, jest miarą jego popularności. Do swojego programu Kuba Wojewódzki zaprasza znane polskie osobistości, zwykle aktorów, piosenkarzy, sportowców, dziennikarzy, modelki, kabareciarzy itp. Od 2002 roku, czyli od początku pojawienia się na antenie programu Kuba Wojewódzki, „politycznymi” gośćmi kontrowersyjnego showmana byli: Jerzy Dziewulski, Sebastian Florek, Marek Borowski, Piotr Ikonowicz, Jarosław Wałęsa, Władysław Frasyniuk, Henryka Bochniarz, Donald Tusk z synem, Bronisław Cieślak, Joanna Senyszyn, Wojciech Olejniczak, Andrzej Lepper, Jacek Kurski, Marcin Bosak, Ryszard Kalisz i - jako jeden z nielicznych gości dwukrotnie – Jan Maria Rokita. Konwencja programu polega na swobodnej rozmowie gospodarza z gościem (gośćmi) na temat aktualnych wydarzeń krajowych, faktów i plotek dotyczących życia prywatnego oraz zawodowego zaproszonych gwiazd. Od samego początku istnienia, show jest specyficzny i kontrowersyjny, ponieważ jego autor największy nacisk kładzie na


poprzednia
- [1] [2] [3] [4] -


Zobacz też:

Publicystyka - Kilka słów o ... kobietach Kilka słów o ... kobietach Z ust kobiety wręcz wylewa się potok słów, a gdy dociera on do mężczyzny, ona wnikliwie obserwuje, jak poradzi sobie jej wybranek z rozszyfrowaniem skomplikowanego ciągu znaków. więcej...
Publicystyka - Czy kto woli, czy nie woli - bileciki do kontroli! Czy kto woli, czy nie woli - bileciki do kontroli! Wysiadam z tramwaju linii 41. Obok mnie dumnie kroczy osoba, która pewnie wielu użytkownikom sieci komunikacyjnych kojarzy się mało przyjemnie. Bo obok mnie idzie kontroler (ściśle biorąc - kontrolerka) więcej...
Opinie
Musisz być zalogowany by móc komentować.
Sarna2007-08-23 00:08:21
avatar
No cóż....ŚWIAT...to wielki teatr, a ludzie to artyści...każdy gra swoją rolę według napisanego przez siebie scenariusza. Pozdrawiam :)
odpowiedz
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
REKLAMA
linia_1_reklama linia_2_reklama linia_3_reklama
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów