Recenzja czytelnika granice.pl

Okładka - Biała gorączka (oprawa miękka)
Kup Teraz

Biała gorączka (oprawa miękka)

Jacek Hugo-Bader

Ocena ( 11 osób )
5.5
Wydawnictwo: Czarne
Data wydania: 2009-06-25
Kategoria: Podróżnicze
ISBN: 978-83-7536-109-4
Liczba stron: 400
Dodał/a książkę:
Dodał/a recenzję: Anna Omiecińska

Jacek Hugo-Bader zabiera czytelnika w podróż daleką. Daleką nie tylko biorąc pod uwagę ilość kilometrów, jakie przemierzymy z autorem, ale także daleką kulturowo. Jest to bowiem podróż w głąb Syberii, z Moskwy do Władywostoku. Przyczyną podróży po Rosji była fascynacja autora Reportażem z XXI w. Ta wydana w latach 50. w ZSRR książka miała być wizją świata za 50 lat. Nadszedł więc moment, aby skonfrontować wizję z rzeczywistością. Niestety, cytowane w książce fragmenty Reportażu... jeszcze bardziej podkreślają beznadzieję, w jakiej przyszło żyć Rosjanom. Piękne wizje dzieli od współczesności znacznie więcej niż 50 lat, a świat wcale nie zbliżył się do ideału.

Hugo-Bader spotyka na swojej drodze od Moskwy do Władywostoku ludzi ze świata patologii: narkomanów, prostytutki, pijaków, wkracza w środowisko byłych hippisów czy więźniów. O takich ludzi bowiem często najłatwiej w Rosji czy byłych republikach radzieckich. Ludzi cierpiących na stan tytułowej "białej gorączki":

 

Ona przychodzi potem, po przepiciu. Coś widzi, coś słyszy (...) Fachowo nazywa się to delirium tremens, jedna z najczęstszych psychoz alkoholowych. Pojawia się dwa, trzy dni po przerwaniu pijackiego ciągu. Zaczyna się od bezsenności, niepokoju, a potem przychodzą halucynacje. U jednych wzrokowe, u innych słuchowe. Widzą dziwne, bardzo ruchliwe postaci, stwory, zwierzęta. Słyszą głosy, które ich obrażają, grożą im, wymyślają, oskarżają albo każą coś zrobić, na przykład popełnić samobójstwo albo wziąć siekierę i odrąbać sobie rękę.

 

Biała gorączka to efekt głodu alkoholowego. A o ten stan na Wschodzie, zwłaszcza tam, gdzie mróz i śnieg towarzyszą każdemu wyjściu z domu, nie jest trudno. Wśród takich ludzi śmierć wywołana alkoholem nie jest niczym niezwykłym, jak w przypadku Ewenków, wymierających jeden po drugim. Podczas długiej podróży autor rozmawia także z szamankami czy wyznawcami Wissariona - współczesnego Chrystusa, nauczyciela, który stworzył jedyne podobno szczęśliwe miejsce w kraju. Z sześciu żyjących obecnie Chrystusów - trzech mieszka w Rosji. To wszystko składa się na obraz Rosji jako państwa niesamowitego, niby bliskiego, a jednak zupełnie odmiennego od znanych nam realiów.

Spotkani podczas prawie 1300 km podróży ludzie opisują codzienną rosyjską rzeczywistość. Rzeczywistość, w której na porządku dziennym są łapówki, rozboje, kradzieże czy inne patologie. Szaro-biały krajobraz Rosji. Jeden z napotkanych rozmówców takiej rady udzielił dziennikarzowi na początku podróży:

Główna zasada to nikomu nie wierzyć. Z nikim po drodze nie rozmawiać i, nie daj Boże, pić wódki. Po nocy nie chodzić, nie zatrzymywać się koło bazarów i nie wynajmować mieszkań od kobiet, co pod dworcami stoją. W Rosji ludzie dzicy, bardzo agresywni. Jak w głuszy samochód nawali, a noc idzie, od razu w głąb lasu. Tam stawiać namiot.

 

Biała gorączka to opowieść dramatyczna. Autor ukazuje ludzką tragedię, pokazując jednocześnie bardzo często, że dla mieszkańców Rosji nie ma żadnej nadziei. Mówi czytelnikowi: tak było, jest i będzie, tak wygląda tutaj świat. Oczywiście, na pewno gdzieś obok żyją ludzie szczęśliwi, zdrowi, posiadający pracę i udane życie rodzinne. Jednak są oni w mniejszości. Czasami, wbrew wszystkiemu, podejmowane są próby stworzenia utopii, świata, który na przekór wszystkiemu dookoła będzie szczęśliwy i piękny. Jednak te próby nie mają szans na sukces w mroźnym, rosyjskim otoczeniu.

szara_linia
Opinie
Ocena 1 2 3 4 5 6
Komentarz
mircia plusminus Linia koment
Przeczytane:2015-04-05, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,12 książek 2015,Mam,przeczytane,
Świetna seria reportaży o Rosji lub krajach wchodzących niegdyś w skład Bloku Sowieckiego. To nie moja pierwsza książka o Rosji jednak pierwsza tak mało... optymistyczna. Wcześniej raczej spotykałem się z literaturą pt. "Rosja nie jest tak zła, jak się nam wydaje." Jednak, czy to cykl reportaży smutnych, czy wesołych o Rosji, potwierdza powtarzaną jak zdarta płyta sentencję, że Rosja to stan umysłu. Reportaże przedstawiają historie wielu ludzi, o życiorysach, które czasem trudno sobie wyobrazić. Jedno jest pewne. Na wiele spraw po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzę tak samo. Np. na śniadych żebraków na ulicy, czy politykę wewnętrzną Ukrainy widzianą oczami samych Ukraińców. Tak czy inaczej ze względu na bogactwo treści, nie da się podsumować książki jednym zdaniem. trzeba to przeczytać, do czego zachęcam.
dorka plusminus Linia koment
Przeczytane:2015-02-12, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,
Warto dać się zabrać w niesamowitą podróż po Rosji Jackowi Hugo-Baderowi- dziennikarzowi Gazety Wyborczej. Autor opisuje bez koloryzowania kraj absurdów, Rosję, gdzie nie ma zasad, człowiek musi sobie poradzić sam ponieważ dla systemu jest nic nieliczącą się jednostką. Jedyną receptą na poczucie pustki i beznadziejności jest picie, które doprowadza do tytułowej białej gorączki- majaczenia alkoholowego. Jacek Hugo-Bader pokazuje kraj gdzie statystycznie wypija się 17 litrów spirytusu na osobę a na jedną butelkę legalnego alkoholu przypadają 4 butelki samogonu nie uwzględnianego w statystyce, kraj, który zajmuje czołówki miejsc na świecie jeśli chodzi o liczbę samobójstw. Książka to poruszająca relacja z miejsc, w które turyści się nie zapuszczają i których oferty nie znajdziemy w żadnym biurze podróży, relacja o niesprawiedliwych losach ludzi, których autor poznaje podczas swojej wyprawy. Gwarantuję, że książka poruszy twoje emocje .
GRZADA plusminus Linia koment
Przeczytane:2014-10-20, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,52 książki 2014,Mam,
Mocny zestaw reportaży z wyjazdów na tereny byłego Związku Radzieckiego.
Ciekawe, dziwne a czasami wręcz szokujące historie jakie spotkały autora książki i jego bohaterów. Tu potwierdza się twierdzenie że życie przerasta czasem wyobraźnię. Polecam
violabu plusminus Linia koment
Przeczytane:2014-08-31, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,52 książki 2014,Wyzwanie - niezwykłe postaci 2014,
Jacek Hugo-Bader jest reportażystą, który potrafi niezwykle obrazowo, dokładnie i celnie przedstawić obrany temat.
Pierwszą z jego książek jest ,,Biała gorączka", w której opisuje on swoje doświadczenia i wrażenia z podróży wzdłuż całej Rosji: od Moskwy do Władywostoku. Autor przebył łącznie około 13 tysięcy kilometrów by dotrzeć przez trudne drogi i bezdroża do ludzi i ich serc zamieszkujących dalekie tereny zauralskie. Dla Rosjan będących w drodze taka podróż to ,,bezkres, śnieżyca, harmonia i wódka, która ten stan konserwuje i przedłuża" - pełnia szczęścia. Celnie napisał o Hugo-Baderze Mariusz Szczygieł, że ,,włazi, gdzie ja bym się bał wleźć", bo w reportażu tym Rosja (z jej stolicą na czele) jawi się jako kraj przede wszystkim niebezpieczny. Autor pokazuje w swym reportażu byłe republiki sowieckie widziane ,,od dołu", czyli z poziomu piwnic i przyziemia. Dociera do nizin społecznych, niszowych kręgów, wierzeń ludowych i grup uzależnionych np. od narkotyków. Jeśli chodzi o uzależnienie od alkoholu, to brak zamiłowania do tego trunku ,,zwłaszcza na prowincji, dla mężczyzny to ewidentny objaw braku męskości. Więcej nawet! Można mieć wątpliwości co do preferencji seksualnych takiego faceta." Biała gorączka to psychoza alkoholowa, majaczenie, czyli delirium tremens.

O tym, że Rosja to kraj piękny swą tradycją i sztuką, jest powszechnie wiadome (nie biorąc zupełnie pod uwagę aspektów politycznych). Jacek Hugo-Bader pokazuje jednak dogłębnie poznane przez siebie narody, czym mimowolnie udowodnił mi, że ,,Rosja to stan świadomości". Naprawdę, bo gdzie indziej można trafić na zajęcia z estetyki biedy i warsztaty odchodzenia od zmysłów?
Obawiam się, jaki wydźwięk miałaby książka napisana z tej perspektywy o nas Polakach. Boję się, że śmiech, niedowierzanie i wstrząs, które towarzyszyły mi przy lekturze ,,Białej gorączki" zmieniłyby się wtedy na wstyd i zażenowanie. Wierzę jednak, że nasza rzeczywistość nie wyglądałaby na przerysowaną i absurdalną, jaką wydaje się prawda o Rosji.

,,Białą gorączka" otrzymała Nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera, a sam autor dwukrotnie został nagrodzony prestiżową nagrodą Grand Press.

Marzysz o podróży koleją transsyberyjską? To ,,bułka z masłem". Lepiej poznasz Rosję czytając reportaże Hugo-Badera, który przebył podobną drogę samotnie psującym się UAZem w środku zimy.
Almiria plusminus Linia koment
Przeczytane:2014-07-17, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,52 książki 2014,Wyzwanie - niezwykłe postaci 2014,
Do przeczytania tej książki zabierałam się ponad rok. Poleciła mi ją moja współlokatorka, więc wiedziałam że będzie to dobra książka, jednak coś mnie powstrzymywało. Często mam takie przeczucie, że jeszcze do jakiejś książki nie dojrzałam. Aż nadszedł dobry czas, żeby ją przeczytać. Co mogę powiedzieć? Jest to bardzo dobra książka. Nie jest ani wesoła, ani lekka, daje do myślenia. Nie czytało mi się jej łatwo, jednak jednocześnie nie mogłam się oderwać. Porusza wiele tematów o których się niby wie, ale nie mówi. Książka porusza problemy ważne, ale o których naprawienie mało kto walczy, takie 'niby' problemy. Buduje świadomość, pomaga zrozumieć że gdzieś indziej jest zupełnie inaczej. Jedynym prostym określeniem tego utworu jest: Bardzo dobra książka.
olkapolkajanek plusminus Linia koment
Przeczytane:2014-02-19, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,Czytelnicze wyzwanie 52 ksiązki w 2014,
Jacek Hugo Bader zabiera nas do Rosji. "Biała gorączka" to w Rosji efekt długotrwałego ciągu alkoholowego. Podczas jej trwania wzrasta poziom agresji. Może dojść do zdarzeń o których lepiej nie wiedzieć.
Hugo -Bader spotyka ludzi postsowieckich, zwykłych z niezwykłymi często życiorysami. Jak dowiedzieć się prawdy o danym miejscu, kraju? Czy rozmowy o codziennym życiu jego mieszkańców nie są najlepszym przewodnikiem. Zapewne tak. Ale tam gdzie zapuszcza się Hugo- Bader , nie zapuści się zwykły turysta. Trzeba być włóczęgą ciekawym ludzi i świata. Być może trzeba mieć w sobie to "Coś" co gna i pcha w nieznane a często i niebezpieczne. Trzeba być uważnym na drogę , nie można włócząc się myśleć o celu podróży. To droga bez celu. Celem jest spotkanie z każdym człowiekiem. Każdy człowiek to historia watra zapisania. Hugo- Bader ją zapisuje.
zaworanka plusminus Linia koment
Przeczytane:2011-11-23, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,
Bardzo ciekawa, szczególnie reakcje na alkohol (wegetarianizm jest jednak bardzo sensowny!), sytuacja w Mołdawii (wyemigruję tam i spędzę życie na piciu koniaków), menele na dworcach...
gendun Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,
Gutek Linia koment
Przeczytane:2015-10-27, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,Mam,
iwonap12 Linia koment
Przeczytane:2015-08-10, Ocena: 6, Na półkach: Przeczytałem,12 książek - 2015,
sabja Linia koment
Przeczytane:2014-11-28, Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,52 książki - 2014,Mam,Na półkach,
Linia koment
Przeczytane:, Na półkach: Mam,
Linia koment
Przeczytane:, Na półkach:
ajrin Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,
Olena Linia koment
Ocena: 5, Na półkach: Przeczytałem,52 książki (2011),
iwan Linia koment
Na półkach: Chcę przeczytać,Mam,
break
POLUB NAS!
WYDAWCY POLECAJĄ
Zwyczajna łaska
Książka Racheli
Sekret Wesaliusza
 
STRONA GŁÓWNA

MOJE GRANICE
Dodaj/Opublikuj
Wirtualna biblioteczka
Ustawienia
Więcej opcji
KSIĄŻKI
recenzje
premiery, nowości
zapowiedzi wydawnicze
audiobooki
patronaty
rankingi
autorzy
rekomendacje
wyzwania czytelnicze
WIERSZE

OPOWIADANIA

KONKURSY

SPOŁECZNOŚĆ
forum
blogi
zdjęcia
filmy
kalendarz
książki za aktywność
PUBLICYSTYKA
wywiady
eseje
sylwetki twórców
recenzje filmów