W miłości siła... - wiersz

Świeci jasnością

prawdą się karmi

kroczy do celu jak głodny lew

Mija pagórki

trudności mija

i leczy rany koi jak nikt

Idąc przed siebie

wszystkich ucisza

łagodzi grzechy

zakrywa wzrok

Nikim nie gardzi i nie poniża

współczucie szerzy i leczy ból

W sercu pochodnią płonie litości

i nie odmieni jej żaden krzyk

Gdy raz zapłonie nigdy nie zgaśnie

póki na świecie jest jeszcze ktoś

Ona jest światłem kto je dostrzeże

cierpienie zniknie i wskaże krok

Miłość prawdziwa to o niej mowa

bo kroczy za mną krok w krok