21 - wiersz

Płomieni nadmiar- stoję w bezradności,

chciałem żagiel życia rozłożyć,

a języki ognia mnie wchłaniają,

co to za ogień?

Nienawiść czy żar miłości,

swoimi sznurami mnie pęta,

z nią bóle i radości niezmierzone,

tak, że na ziemię znów pragnę spojrzeć,

by móc skryć się w welon ciszy.