22 - wiersz

I znowu starej katarynki słyszę jęk,

ze mną wciąż brnie w niepewność zmierzchu,

ojcem jestem wszelkich przeszkód,

we własnym piekle mam swe mieszkanie,

króluję tu w samotności,

przestrzeń wokół mnie nie istnieje, a czas?

Czas jeszcze mniej.

Sama rozmowa o tym przeszywa mnie dreszczem,

uciekłem w samotność z przymusu,

i żeby nie żyć w skrajnym opuszczeniu,

musiałem w końcu diabłu się powieżyć.