Karambol z piegowatą - wiersz

koń - nazywał się karambol

żadna sił nie utrzymała go

jedynie tarantka

piegowata

siedzę po męsku

nie gryzę

paznokci

w plecy nie wbijam

wiatrakom

uwierzyła przez chwilę

mieliły

tak przekonywująco

kontaktował się ze mną

od czasu do czasu

treściwe wypowiedzi

złościły

cieszyły

nawet pojedyncze słowa

jak kosze kwiatów

plotłam

bez sensu

skroplił się czas

wydestylowane minuty

wyparowały

aromatyczne chwile

nabite w butelkę

pozostały na później

przewidywalne poniedziałki

do piątku

może usłyszę ciepło