Nie umiem, dlatego idę. - wiersz

Zatrzymać rzeki  bezmyślności,

nim porwą mnie swoim szerokim nurtem

i zapomnę o szukaniu mądrości –

nie umiem.

Ugasić płonącej lawy bezwstydu

nim dotknie mych ust

i sprawi, że zatracę dobry smak –

nie umiem.

Osuszyć  kropli  wulgarnego deszczu,

nim spadną na  głowę

i zamoczą subtelne myśli –

nie umiem.

Dlatego podążam ku Źródłu,

pochylam się

by spijać stróżki  dobra i piękna.

Nie zapuszczam korzeni

w towarzystwie zdradzieckich wulkanów.

Nie zatrzymuję się.

Tylko idę

nie odwracając się za siebie

i zawsze noszę parasol modlitwy.

Radość 29.08.2010