Krzyk. - wiersz

 Miłość często nas zniewala,
 czy to możliwe byśmy w tą
 chwilę zapomnienia uwierzyli
 myśląc tak rozsądnie i realnie?

 Może to ta "chemia" ciągnie
 ku sobie bieguny plus i minus,
 a rozumy wtedy nie istnieją,
 tylko splecione dwa ciała.

 Krzykiem wyzwalamy z siebie
 tą moc, którą na codzień
 dusimy w sobie, by nie zatracić
 naszego jestestwa, czy tylko...?           (MKW)