roztargniona - wiersz

w myśli szalone zapadnie
oczy iskrą zapali
wiatru skrzydła wykradnie
w nicość rozterki oddali

wędrówkę rozpocznie zachwytem
odpłynie w bieli sklepienie
pożegna ją łańcuch skowytem
powita wolności westchnienie

otoczy się mgiełką czułości
porzuci okruszki pokory
wychodząc naprzeciw nicości
zostawi niejasne opory

kręcąc się w błogim omdleniu
obejrzy się z lękiem za siebie
niepokój zagości w sumieniu
wspomnienia zagoszczą na niebie

spojrzy przez chmury
na dole
na ciężkim człowieczym
padole
ktoś znowu próbuje ocucić
zmuszona na ziemię powrócić