(22) "100 wież" - wiersz

   w mieście, gdzie pietrzy się 100 wież

czas odmieżają uliczne tarcze zegarów

a przepych setek lat kłębi się z nowoczesnym 'ja'

Złotą Ulicą jak do szczęścia drogą będę szła

popatrzę na każdy teatr niezwykły,

dotknę każdej strzelistej do chmur potęgi

zapamietam każdą kostkę w chodniku

i okienne framugi artystyczne

zapamiętam mały Manchatan

i kawałek Paryża

żaden nieznajomy plac nie będzie mi obcy,

inne mury potraktuję jak swoje...

ja tam patrzyłam,

Ty ściskałeś moją dłoń.