Białe myśli zza szyb - wiersz

Spojrzałem przez ramię swojej duszy

I ujrzałem posmutniałe twarze przechodniów;

Otaczały ich bezszelestne cienie przeszłości

Myśli co były białe jak kartka papieru,

Którą ja próbuje wypełnić swoją duszą.

Odpowiedziało mi jedno spojrzenie

Choć gubiło się gdzieś między cienkimi gałęziami wyobraźni...

Dzieliła nas tylko zimna szyba

Choć wydawała się gruba jak sweter co otulał moje myśli.

Niebo było jakieś obce mając zdziwienie na ustach

Dławiąc swój zachwyt wśród zardzewiałych liści.

A ja zdrętwiały na tle nadchodzącej nocy

Zgubiłem chyba ten kres co się zwie rzeczywistością...

Chyba dostałem gorączki

Bo jakoś rozpaliło mnie to spojrzenie zimne w prostocie

A w duszy swej rozpalone jak węgle.

Gwiazdy otulały moje ramiona jak najczulszy dotyk

Zamykając w szkatule zapomnienia moją łzę,

Ciężką jak ołów choć jej wcale nie czułem.

Obudziły się wspomnienia ze złocistych plaży

Bo przecież oprócz życia może się wiele wydarzyć...