Drink - wiersz

Księżyc już zaszedł 

Do swego domu

Zapalił świeczkę

Tak pokryjomu

Woskowy chłopak

Końca nie widzi

W promieniach słońca

Ksiązkę swą widzi

Na stole świeca

Patrzy jak lustro

Gdy ją zapali

To będzie głupstwo

Szuka więc światła 

W pustej ciemności

Morska latarnia

Szuka piękności

Lecz jego postać

To szary wosk

Gdy smok go pali

Zalewa się łzą

Lecz jedna zasada

Ratuje mu życie

Dziewczyna jak darma

Kocha go skrycie

Mówi mu cicho

Że to co stracił

Znakiem równa się

Ludzi wzbogacił

On jej mówi

Że ciepło się robi

A ona mu liścia

Że piwo się chłodzi

Jest taka magia 

W jezusie kochanym

Że gdy diabeł się śmieje

To śnieg pada w zakopanym

Pojechał więc w góry

By pełnie zobaczyć

Potem na drinku

Lodem się raczył

I tak pomyślał że

Ziemia to sen

A ocieplenie

Wódką też jest

Gdy wpada jezus

Do ziemi pijanej

Ogień zamarza

W woskowej bajce