Lament ziemi - wiersz

zaczerniło się niebo

zaciągnęło zasłony aksamitne

nad ziemią

wiatr przystanął zdumiony

pierwsze zwiastuny burzy

gromkie i jaśniste

na wskroś przeszyły chmury

postrzępionym błyskiem

zimne bezwładne krople

z impetem ryły glebę

popłyneły potokiem

zjednoczone w ulewę

a wiatr się tłucze o szyby

jak serce w pierś rozełkaną

anioł zniszczenia przybył

żywioły popadły w amok

bezduszne sumienie świata

łzy żłobią ziemski policzek

cóż może jak deszczem płakać

wiatrem swe skargi wykrzyczeć