to co święte - wiersz

runął świat mych marzeń

i cierń wniknął w duszę

usta otwieram do krzyku

lodowaty trwogi dreszcz

odarte z przyszłości myśli 

bezceremonialnie przenika

jutro umarło, nie ma jutra

 spadły wszytkie gwiazdy

w mrocznym taplają się oceanie

na posępnej, obojętnej twarzy

ponure jak noc gaśnie wejrzenie

pusta sława jak mydlana prysła bańka

dziś własnymi upaja się łzamibo jutro umarło

świat wznieśli go na piaskach

zdemoralizowali i upodliligłusi na dzwon zguby

światło zepchnęli w mroki ciemność ich otacza

pozostało wierzyć...

w to co święte walczyć...

o to co święte

nie zdradź ideałów