Dziwna radość - wiersz

Przerzucam kartki z kalendarza, dziwna radość i smutek stoją razem pod rękę w oczekiwaniu. Spotkania z najbliższymi to potok łez i niekończące się pytania - dlaczego tak szybko. Spod ciężkich głazów nie dochodzą odgłosy bicia serca, uśmiechy dawno zastygły w martwych pozach - nie wybiegną nogi na powitanie, ręce nie przytulą , tak jak dawniej. Znajome głosy wiatr rozwiał w różne strony, tęskny wzrok pokryła nocna mgła - radosnym uśmiechem nikt nikogo nie zaskoczy, nostalgia - owiana ciszą tam od lat trwa. Nogi nie nadążają ścigać się z czasem, sił by odwiedzać coraz mniej - zostają znicze, do których morze łez spływa. Tych - ciągle więcej przybywa. czarnulka1953 17. 06. 2013