lotnicze pogotowie ratunkowe - wiersz

dziękuję

tym co wzlatują w wysokie przestworza

by nieść ratunek nad wzgórzami na wprost

echo odbija warkot silnika

w krajobraz jak żółty kwiat wrósł

zawsze zakwita złotym kolorem

gdy wyląduje u czyichś stóp

nie trzeba wiele kawałek ziemi

serce wrażliwe na ludzki los

nie znają ulgi ni żadnej taryfy

gdy trzeba spojrzeć tragedii w twarz

więc bez patosu im szybciej tym lepiej

cenne minuty zamieniają w życie