Czarna biel. Wspomnienia

Wydawnictwo: Szara Godzina
Data wydania: 2016-07-05
Kategoria: Biografie, wspomnienia, listy
ISBN: 978-83-64312-85-4
Liczba stron: 240
Dodał/a książkę: czytam

Ocena: 5.5 (6 głosów)

"Czarna biel" to pełna emocji i dramatyzmu literatura faktu. Bohaterka dzieli się z Czytelnikiem opowieścią o swoim życiu od odzyskania przez Polskę niepodległości po czasy współczesne. Szczególne miejsce w jej wspomnieniach zajmuje okres drugiej wojny światowej i Powstania Warszawskiego.

Irena Federowicz podczas Powstania, pracując w Szpitalu Wolskim, była uczestniczką jednego z najtragiczniejszych wydarzeń tamtych dni, jakim była rzeź na Woli. Te dramatyczne chwile odcisnęły swoje piętno na jej przyszłości. Po wojnie skończyła studia medyczne i zamieszkała na Górnym Śląsku.

Przedstawione wspomnienia to osobiste spojrzenie Ireny Federowicz na naszą przeszłość i teraźniejszość oraz okazja do refleksji nad losem ludzi żyjących w warunkach okupacji, Powstania i czasów powojennych.

Kup książkę Czarna biel. Wspomnienia

Polecana recenzja

Avatar użytkownika - speedi
speedi
Przeczytane:,
Epizody i rozdziały z książki z półki życia   Na historię można patrzeć z różnej perspektywy. Badaczy dziejów interesuje przede wszystkim ogląd ogólny, w którym nacisk położony jest na ważne, przełomowe daty i wydarzenia, na wielką politykę, znaczące postaci i sytuacje. Zwykłym ludziom, którzy chcą poznawać historię, równie wiele przynosi słuchanie, rozmowa lub lektura czyichś wspomnień. Zanurzanie się w czyjeś życie,w jego momenty całkiem zwykłe, dramatyczne czy radosne. Daty, liczby, wydarzenia zostają wtedy osadzone mocniej w codzienności, w losach konkretnych ludzi, którzy w czasach takich, w jakich przyszło im żyć, starają się o przetrwanie najlepiej, jak tylko potrafią. Każde spojrzenie wstecz niesie jakąś wiedzę. Niekoniecznie obiektywną czy mogącą służyć do uogólnień. Wiedzę często jednostkową, która - zebrana od dziesiątek osób - tworzy wszak żywą historię społeczności, a nie tylko jej badawczy opis. Sięgając wstecz, patrzymy na ludzkie losy. Perspektywa osobista niesie zagrożenie fałszującego przeszłość subiektywizmu, autocenzury, wpływu dojrzałego światopoglądu na widzenie minionego, ale zarazem jest świadectwem życia, myślenia, poglądów, oceny świata konkretnej osoby. Pozwala spojrzeć na nie poprzez szereg drobiazgów, z których składa się byt człowieka - niezbyt może interesujących w ujęciu ogólnym, ale za ...
(czytaj dalej)

Opinie o książce - Czarna biel. Wspomnienia

Ważne wydarzenia z dziejów Polski z perspektywy dziecka, młodej kobiety i seniorki. Ciekawa narracja, oceny pozbawione zjadliwości i zacietrzewienia, a jednocześnie jednoznacznie określające poglądy Autorki.
Link do opinii
Avatar użytkownika - aldona
aldona
Przeczytane:2016-10-10, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,
Dla mnie świetna, gdyż zaprzyjaźniając się z bohaterką, niemal jestem z nią w odległych czasach. Mogłam poznać nie tylko jej życie, ale ludzi wówczas żyjących i co najważniejsze poznać ich emocje. Emocje wesołe, ale też dramatyczne w burzliwych sytuacjach. Dobrze się ją czyta, pozostawiając po sobie refleksje, które są mi bliższe niż mogłabym wcześniej sądzić.
Link do opinii
Avatar użytkownika - nowaczek
nowaczek
Przeczytane:2016-09-06, Ocena: 6, Przeczytałem, Mam,
Wspomnienia bohaterki zgrabnie ujęte na tle burzliwej historii Polski, z których można się dowiedzieć o złożoności ludzkiego losu na tle wydarzeń. Silną stroną są przedstawione emocje, jak również obraz minionych chwil w oczach świadka. Ponadczasowa.
Link do opinii
Myślę, że to najiekawsza książka którą chciałbym przeczytać!
Link do opinii
Avatar użytkownika - awiola
awiola
Przeczytane:2016-06-28, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2016, Mam,
"Często mówimy, że tak chciał los, a w rzeczywistości jednak sami go tworzymy". Przeczytałam kiedyś bardzo mądrą myśl mówiącą o tym, że jedną z cech dobrego pisarstwa powinno być opowiadanie o tym, co odchodzi - o tym, co już nie wróci, co stało się przeszłością i jedynie na kartach książki może jeszcze zaistnieć. Myśl ta zawsze przypomina mi się w głowie, gdy przeczytam taką książkę jak ta - wspomnieniową literaturę faktu. Marian Andrzej Nocoń, rocznik 1959. Autor mieszka w Katowicach, a swoją ekonomiczną wiedzę wykorzystuje jako menedżer i specjalista biznesowy w wielu firmach. W 2010 r. wydał swoją debiutancką powieść pt. "Wszystko się zmienia", która stała się swoistą inspiracją do jego dalszych działań twórczych. "Czarna biel" to zbiór wspomnień Ireny Federowicz, pochodzącej z rodziny Hubal-Dobrzańskich, krewnej majora Dobrzańskiego "Hubala". Książka zawiera historię poznania się rodziców bohaterki, jej narodziny, młodość i dalsze, dorosłe życie aż do czasów lat osiemdziesiątych. Na ponad dwustu stronach przedstawiono niemalże stuletni okres w dziejach naszego kraju. Okres pełen bólu, cierpienia, ale także radości i szczęścia. Marian A. Nocoń podjął się niezwykle trudnego, ale i zarazem wdzięcznego wyzwania pod postacią spisania wspomnień dzisiaj już dziewięćdziesięciopięcioletniej kobiety, która swoim życiorysem mogłaby obdarować co najmniej kilka osób. Urodzona w 1921 r., jako przedstawicielka pokolenia przedwojennego, może o życiu i pewnych uniwersalnych jego wartościach mówić z pełną odpowiedzialnością. I tak w istocie jest, bowiem autor obok barwnej historii jej życia, które nie było usłane różami, wydobywa także pewne prawdy, do których ludzkość od zawsze dąży. Pojęcie sprawiedliwości, odwagi, patriotyzmu, a także szczerości i czystego sumienia - o tym głównie opowiada ta książka. A co najważniejsze, wspomnienia Ireny Federowicz nie są typowym, historycznym przekazem, gdyż to prawdziwe emocje, prawdziwe uczucia i prawdziwe dylematy - coś, czego często bardzo brakuje w podręcznikach szkolnych. Myślę, że książka taka jak ta, w dużej mierze autobiograficzna, winna znaleźć się w kanonie lektur szkolnych. Być może dzięki tego rodzaju publikacjom, młody Polak zupełnie inaczej rozumiałby pojęcia oddania życia za ojczyznę czy też posiadania honoru. Uważam bowiem, iż tylko takie żywe wspomnienia, od osób, które były, widziały i wszystko to doświadczyły będąc świadkami wielu wydarzeń, stają się prawdziwym świadectwem doli i niedoli naszych dziadków oraz rodziców. Autorowi niewątpliwie udało się w bardzo przystępny sposób ukazać wielką wartość tego typu publikacji. Wspomnienia Ireny Federowicz zostały wzbogacone o zdjęcia dokumentujące życie jej oraz rodziny. Oglądając te fotografie wielokrotnie miałam wrażenie, iż widzę zdjęcia dokumentujące życie moich dziadków, a to niewiarygodnie uczucie. Książka ta niewątpliwie uzmysławia, że najlepszym źródłem historycznym nie są dla nas obszerne opracowania badaczy, lecz właśnie relacje świadków, którzy swoją subiektywną opinią, złagodzoną minionym czasem, mogą wzbudzić wiele refleksji i emocji. Marian A. Nocoń wydobywa ze wspomnień bohaterki różne myśli, pewne założenia, które do takich właśnie refleksji zmuszają. To najlepsza rekomendacja dla tego typu literatury.
Link do opinii
Avatar użytkownika - jackie_s
jackie_s
Przeczytane:2017-02-07, Ocena: 4, Przeczytałam,
Inne książki autora
Artefakt umysłu
Marian A. Nocoń0
Okładka ksiązki - Artefakt umysłu

Victor Moss jest majorem amerykańskiej armii, Novak zaś sierżantem i zaufanym człowiekiem majora. Łączą ich braterstwo broni i więzi przyjaźni. W czasie...

Reklamy