Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo

Wydawnictwo: Esprit
Data wydania: 2010-02-26
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 978-83-60040-92-8
Liczba stron: 360
Dodał/a książkę: Madaleno

Ocena: 5.5 (2 głosów)

W starożytnej krainie Glome, gdzie czci się krwawą boginię Ungit, dorastają dwie królewskie córki: piękna i tak brzydka, że zakrywa twarz welonem. Gdy na królestwo spadają plagi i nieszczęścia, świątynia Ungit żąda wyboru krwawej ludzkiej ofiary, która ma odwrócić gniew bogini. Ofiara zostanie złożona tajemniczej Bestii, mieszkającej w cieniu Szarej Góry. Oczy kapłanów Ungit zwracają się na mieszkańców Pałacu... Dopóki mamy twarze to historia miłości, opowieść o walce między rozumem a pierwotnymi siłami, o prawdzie i fałszu, wierze i złudzeniu. To ostatnie słowo jednego z ojców gatunku fantasy jest niewątpliwie wielką literaturą, a zarazem arcydziełem mistrza wyobraźni, powieścią o sensacyjnej akcji, pełną tajemniczości i grozy, historią przykuwająca od pierwszej do ostatniej strony. Książkę można czytać jako wciągającą opowieść o mieszkańcach barbarzyńskiej krainy leżącej w cieniu Szarej Góry, ale także jako opowiedziany na nowo starożytny mit, wieloznaczną historię, która mówi o człowieku -istocie zależnej od swojej cielesności, mściwej i zazdrosnej, a jednocześnie tęskniącej do doskonałości i piękna. To także opowieść o problemie wiary -o tych, którzy uwierzyli i o wątpiących. Dopóki mamy twarze to niemal nieznane w Polsce arcydzieło C. S. Lewisa, autora Opowieści z Narnii; jego ostatnia powieść, napisana dla dorosłych czytelników.

Kup książkę Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo

Polecana recenzja

Avatar użytkownika - Czytelnik59
Czytelnik59
Przeczytane:,
Maski. Clive Staples Lewis niewątpliwie kojarzy się ze słynnymi "Opowieściami z Narnii", bowiem to one przyniosły autorowi rozgłos. Tym razem Wydawnictwo Esprit zafundowało nam nie lada rarytas -  "Dopóki mamy twarze", ostatnią powieść w dorobku Lewisa. Dzieło napisane w konwencji parafrazy do znanej, mitycznej historii miłosnej Psyche i Kupidyna ukazuje wewnętrzną przemianę człowieka. Ta metamorfoza nie byłaby możliwa, gdyby nie zależała od hartu ducha, wiary, siły i woli głównej bohaterki. Ale droga, jaką musi przebyć, aby dotrzeć w głąb siebie jest długa i pokręcona. Ostatecznie jednak dociera do zrozumienia własnego życia; w godzinie próby jest już inną kobietą. Egzotyka powieści polega na umiejscowieniu akcji w pradawnej, pogańskiej krainie Glome, którą z początku rządzi okrutny król Trome, a po jego śmierci, jedna z trzech córek - szpetna, lecz mądra Orual. Owa szpetota kobiety może być dla czytelnika kontrowersyjna, ale uważam, że celowo autor uznał za słuszne przedstawienie postaci w taki, a nie inny sposób. Za życia ojciec nie szczędził dziewczynie inwektyw, lżył i szydził z jej urody, demonstrował pogardę wobec córki, choć była wyjątkowo rozsądną i logicznie myślącą. Trome w celu edukacji córek, kupił od handlarzy niewolnikami, greckiego mędrca – Lisa, któremu własne słowa: żaden człowiek nie poczuje się wygnańcem ...
(czytaj dalej)

Polecana recenzja

Avatar użytkownika - edith
edith
Przeczytane:,
  Autorem książki jest C. S. Lewis, znany przede wszystkim jako twórca „Opowieści z Narnii”. Ja podobnie jak wiele innych osób w Polsce, postrzegałam go głównie jako twórcę powieści wpisujących się w kanon literatury dla dzieci i młodzieży. Jednak zupełnie niesłusznie, bo właśnie książki przeznaczone dla starszych czytelników tak naprawdę pokazują, co Lewis chciał po sobie pozostawić. Jak wiem z opisu innych książek i noty biograficznej autora, w każdej powieści Lewis pozostawił część swojego życia i doświadczeń. Wątków autobiograficznych w jego tekstach jest wiele. „Dopóki mamy twarze” jest ostatnią powieścią przeznaczoną dla dorosłych czytelników, niestety w Polsce jest prawie nieznana. C. S. Lewis zafascynowany przeczytanym podczas studiów u Apulejusza mitem o Erosie i Psyche, stworzył historię bazującą na dawnym micie, ale jednocześnie dołożył do niej nowe, niepowtarzalne elementy. Dzięki temu zabiegowi historia Psyche wydaje się jeszcze bardziej ciekawa, pouczająca i wciągająca.Główna bohaterką powieści Lewis uczynił Orual, najstarszą córkę króla Troma, władcy Glome. Księżniczka, jako narratorka przedstawia nam tekst swojego oskarżenia przeciwko bogom. Opowiada o swoim dzieciństwie, bez matki, za to z porywczym i agresywnym ojcem w innej części zamku. Pisze także o uzależnieniu królewskiego ...
(czytaj dalej)

Opinie o książce - Dopóki mamy twarze. Mit opowiedziany na nowo

Avatar użytkownika - agoosiaczek
agoosiaczek
Przeczytane:2013-05-10, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2013, Mam,
Czytelniku, który lubisz doszukiwać się drugiego (i każdego następnego) dna, z utworem Lewisa powinieneś zapoznać się czym prędzej. Jest na świecie tyle interesujących książek, że rzadko zdarza mi się po raz kolejny wracać do tytułu, który już przeczytałam. Nie ukrywam jednak, iż kilka takich pozycji jest. ,,Dopóki mamy twarze" czytałam dwa razy i wynikiem drugiego czytania jest odkrycie treści niedostrzeżonych wcześniej. Na pierwszy plan wysuwa się motyw odrzucenia wiary, oskarżenie kierowane w stronę bogów oraz ostateczne pojednanie się z nimi i stwierdzenie, że pewnych rzeczy nie da się jednak pojąć i lepiej zostawić je w sferze wiary - wynika to z osobistych przeżyć autora, ale to wątek na inny tekst, być może w innym czasie. http://missfeather.wordpress.com/2013/05/10/clive-staples-lewis-dopoki-mamy-twarze/
Link do opinii
Po zachęcie recenzentki, która bardzo realnie naświetliła temat główny książki jak równiez opinii Gustava1334 - gdyby nie dzień świateczny pognałabym do księgarni.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Gustav1334
Gustav1334
Przeczytane:2010-12-26, Ocena: 6, Przeczytałem,
Książka jest świetna, bardzo dobrze się ją czyta, polecam tę lekturę wszystkim, i dorosłym, i tym młodszym, lecz nie dzieciom ;). To bardzo fajnie opowiedziana historia, która skupia się głównie na dwóch antagonistycznych postaciach. "Antagonistycznych" dlatego, iż jedna z nich to kobieta szpetna, swą brzydotą aż odstrasza, natomiast drugo to piękna młoda istota. W tej książce znajdziemy wiele rozważań "głównej" bohaterki na temat własnego wyglądu. Orual, bo tak nazywa się kobieta szpetna, nazwana przeze mnie "główną" bohaterką z powodu tego, iz jest ona narratorem całej powieści, to osoba o bardzo bogatym wnętrzu, to osoba wrażliwa, kochająca i pomocna. W trakcie czytania nie raz zobaczymy jak dobrą osobą jest Orual, jak kocha swoja siostrę... Naprawdę polecam tę pozycję wszystkim, gdyż każdy powinien się dowiedzieć, że nie szata zdobi człowieka.:)
Link do opinii
Avatar użytkownika - kkiinnaa
kkiinnaa
Przeczytane:,
Miałam ją kupić na dzien książki, ale jakoś się nie zdecydowałam... Ale napewno ja w koncu przeczytam !!
Link do opinii
Reklamy