Harrow z Dziewiątego

🖤💀🖤💀 Recenzja 🖤💀🖤💀

Tamsyn Muir " Harrow z dziewiątego "
Seria:Zapieczętowany Grobowiec (tom 2)
Wydawnictwo: Filia
@wydawnictwofilia
@wydawnictwohype

🖤💀🖤💀🖤💀🖤💀🖤💀🖤💀

Do „Harrow z Dziewiątego” podeszłam trochę nietypowo, bo nie miałam jeszcze okazji przeczytać pierwszego tomu serii. Od razu zostałam więc wrzucona w świat nekromancji, kości, kosmicznych intryg i bohaterów, którzy zdecydowanie nie mają zamiaru ułatwiać czytelnikowi zadania.

I muszę przyznać, że początek nie należał do najłatwiejszych. Tamsyn Muir zdecydowanie nie prowadzi nas za rękę. Narracja jest nietypowa, wydarzenia nie zawsze układają się chronologicznie, a problemy Harrow z pamięcią sprawiają, że chwilami sama nie wiedziałam, co jest prawdą, a co kolejną zagadką.

Przez sporą część książki miałam wrażenie, że ktoś wyrwał kilka stron historii, pomieszał pozostałe i powiedział: „Proszę bardzo, teraz sobie radź”. I choć momentami naprawdę można się pogubić, z czasem zaczyna być jasne, że ten cały chaos ma swój cel.

💀 Co znajdziemy w książce?

🦴 Nekromancję i magię kości
🌌 Kosmiczne imperium i intrygi
🏰 Gotycki, mroczny klimat
🧠 Zagadki i zabawę z pamięcią
👻 Duchy i niewyjaśnione zjawiska
⚔️ Walkę o przetrwanie
🖤 Żałobę, samotność i traumę
😈 Czarny humor i cięte dialogi
🕵️ Sekrety, intrygi i zamachy
🧩 Fabułę wymagającą skupienia

Harrowhark Nonagesimus jest tutaj postacią, wokół której wszystko zaczyna się kręcić. Trafia do Mitreum, gdzie ma przygotować się do walki z przeciwnikiem, którego pokonanie wydaje się niemal niemożliwe. Sama również nie jest w najlepszej sytuacji jej ciało nie zawsze współpracuje, magia potrafi sprawiać problemy, a własny umysł przestaje być miejscem, któremu może bezgranicznie ufać.

🖋️ Styl Tamsyn Muir zdecydowanie wyróżnia tę książkę. Autorka miesza ciężki, gotycki klimat z czarnym humorem i dialogami, które potrafią nagle rozładować napięcie. Kości, krew, nekromancja, duchy i kosmiczne tajemnice tworzą dość osobliwą mieszankę, ale właśnie dzięki temu „Harrow z Dziewiątego” ma swój własny charakter.

Najbardziej podobało mi się chyba to, że autorka nie podaje wszystkiego wprost. Czytelnik musi sam wyłapywać szczegóły, łączyć fakty i zastanawiać się, czy właśnie odkrył odpowiedź, czy może został sprytnie wyprowadzony w pole.

🖤 Emocje są tutaj zdecydowanie cięższe. Żałoba, samotność, zagubienie i poczucie straty mocno towarzyszą Harrow. Czuć jej frustrację i bezsilność, szczególnie wtedy, gdy coraz trudniej jej zaufać własnej pamięci. Pojawia się też sporo napięcia i paranoi, bo nigdy do końca nie wiadomo, komu można zaufać.

💀 Bohaterowie również są mocnym elementem tej historii. Harrow jest uparta, inteligentna i momentami potrafi naprawdę zirytować, ale jednocześnie widać, że pod jej chłodem kryje się dużo więcej emocji. Ianthe jest z kolei postacią, obok której trudno przejść obojętnie, a jej relacja z Harrow pełna jest uszczypliwości, napięcia i wzajemnej nieufności. Liktorzy również mają swoje sekrety i zdecydowanie nie są grupą, której można bezgranicznie zaufać.

Nie będę jednak udawać, że wszystko było dla mnie idealne. Początek momentami mocno mnie męczył i wymagał naprawdę dużego skupienia. Szczególnie że wchodząc w drugi tom bez znajomości pierwszego, musiałam jednocześnie odnaleźć się w świecie, poznać bohaterów i próbować zrozumieć zasady, którymi rządzi się ta historia.

Z czasem zaczęłam jednak coraz lepiej odnajdywać się w tym całym szaleństwie. Kolejne elementy powoli zaczęły się łączyć, a rzeczy, które wcześniej wydawały się kompletnie przypadkowe, zaczęły nabierać sensu.

A końcówka? Tutaj Muir zdecydowanie pokazuje, że wie, co robi. Bez zdradzania szczegółów mogę powiedzieć, że wiele wcześniejszych wydarzeń zaczyna wyglądać zupełnie inaczej, kiedy dostajemy kolejne odpowiedzi. I właśnie wtedy człowiek zaczyna doceniać, ile pracy autorka włożyła w tę całą pozorną dezorientację.

„Harrow z Dziewiątego” zdecydowanie nie jest książką na szybką lekturę. To historia, przy której trzeba się zatrzymać, pomyśleć i czasem wrócić do wcześniejszych wydarzeń. Nieraz miałam ochotę powiedzieć: „Dobra… ale co tu się właśnie wydarzyło?”

Mimo że nie znam pierwszego tomu, ostatecznie cieszę się, że dałam tej historii szansę. Jest dziwna, mroczna, momentami mocno zagmatwana, ale właśnie ta nietypowość sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie.

🖤 Jeśli lubicie fantastykę, która zamiast prowadzić was prostą drogą, wrzuca was w sam środek labiryntu i każe samodzielnie szukać wyjścia „Harrow z Dziewiątego” zdecydowanie może Was zainteresować. 💀

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Drugie spotkanie z prozą Tamsyn Muir przypomina ponowne przekroczenie progu osobliwego, gotyckiego uniwersum, w którym granice między życiem, śmiercią a absolutnym szaleństwem układają się w fascynującą, choć niesamowicie wymagającą układankę. Autorka zrezygnowała z utartych schematów i zamiast zaoferować czytelnikom prostą kontynuację, rzuciła ich na głęboką wodę. Ta powieść to nie tyle wycieczka po kosmicznym imperium nekromantów, ile intymne, duszne i niemal klaustrofobiczne studium traumy, straty oraz ludzkiej psychiki, która za wszelką cenę próbuje odepchnąć od siebie paraliżującą prawdę.

Największą siłą tej historii jest jej skrajnie nietypowa konstrukcja. Przedstawiony świat - surowy, przepełniony mrokiem, kośćmi i zapachami rozkładu - ma niesamowicie wyrazisty, niemal wyczuwalny pod palcami klimat. Przestrzeń kosmicznego azylu Cesarza staje się sceną dla paranoicznej gry, w której każda postać skrywa własne, niebezpieczne sekrety, a zaufanie jest luksusem, na jaki nikt nie może sobie pozwolić. Warstwa stylistyczna zachwyca unikalnym połączeniem podniosłego, wręcz akademickiego i ceremonialnego tonu z czarnym jak smoła, brutalnym humorem. Muir z ogromną odwagą żongluje formą, wprowadzając rzadko spotykaną, drugoosobową narrację. Ten zabieg, choć początkowo wywołuje spory dystans, znakomicie buduje uczucie dezorientacji i osaczenia, zmuszając nas do wejścia wprost w udręczony, pękający w szwach umysł głównej bohaterki.

Ta sama misterna konstrukcja stanowi również najsłabszy element powieści i ostatecznie rzuca cień na całościowy odbiór lektury. Pierwsza połowa tomu potrafi potężnie wymęczyć i przetestować cierpliwość nawet najbardziej wytrawnego miłośnika fantastyki. Wprowadzenie rwanej chronologii, ciągłe przeskoki czasowe oraz zacieranie granic między rzeczywistością a omamami sprawiają, że przez kilkaset stron brnie się przez fabułę w stanie całkowitego zagubienia. Brak dostatecznych wyjaśnień, gęsta terminologia i nagłe zmiany dynamiki sprawiają, że historia momentami traci tempo i wywołuje spore znużenie. Autorka aż tak bardzo skupiła się na literackim eksperymencie i utrudnianiu odbioru, że po drodze gubi się gdzieś lekkość i fabularna satysfakcja, a śledzenie losów bohaterki staje się chwilami zbyt dużą katorgą.

Mimo że finałowy akt próbuje wynagrodzić przebrnięcie przez wcześniejszy chaos i ostatecznie układa powracające wątki w logiczną całość, to satysfakcjonująca końcówka nie jest w stanie w pełni zrekompensować długich godzin spędzonych na walce z tekstem. To niezaprzeczalnie pozycja oryginalna, mroczna i odważna, jednak jej przerost formy nad treścią i nadmiernie zagmatwana konstrukcja potrafią skutecznie odebrać przyjemność z czytania.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Współpraca reklamowa z Wydawnictwo HYPE Wydawnictwo FILIA   "Gdy odwracasz się do czegoś plecami, nie masz prawa zachowywać się tak, jakby to należało do ciebie."   Kto jest ciekawy dalszych losów Harrowhark z Dziewiątego?   Drugi tom cyklu Zapieczętowany Grobowiec Tamsyn Muir przewróci wasz świat do góry nogami. O ile pierwszy tom, czyli Gideon z Dziewiątego był dla czytelnika jasny, akcja rozwijała się swoim torem, a my wiedzieliśmy, jaki jest cel Córki Dziewiątego Domu, o tyle drugi tom pozostawi nas mocno zdezorientowanych.   Harrowhark Nonagesimus została Liktorią. Uzyskała tytuł, o który zaciekle walczyła.   Czy było warto?   Jej świat wywrócił się do góry nogami. Poświęciła wszystko, a teraz nie potrafi nawet zaufać własnemu umysłowi.   Jeśli kochacie powieści o nekromantach, to idealnie odnajdziecie się w tej lekturze. Jednak od razu uprzedzę, że nie jest to tytuł, z którym każdy czytelnik lubiący powieści fantasy sobie poradzi. Przede wszystkim już samo wejście w pokręcony umysł Harrow wymaga ogromnego skupienia.   Dziewczyna sama orientuje się, że ma luki w pamięci, podupada na zdrowiu i bezustannie wymiotuje od miecza, z którym nie chce się rozstać. Mamy mnóstwo przeskoków w czasie i to nie tylko takich o kilka miesięcy, ale również do wczesnego dzieciństwa Wielebnej Córki. W jednej chwili jesteśmy w mrocznym Mitreum, gdzie Harrow przechodzi szkolenie liktorskie, a za chwilę cofamy się o kilka miesięcy lub lat. Wprowadza to niemałą dezorientację u czytelnika.   W tym miejscu muszę wam zadać jedno pytanie- Jak dobrze orientujecie się w anatomii?   Musicie się nastawić na to, że czytając drugi tom Zapieczętowanego Grobowca przejdziecie szybki kurs anatomii człowieka.   Harrow z Dziewiątego to połączenie powieści dark fantasy z science fiction, przy czym w tym tomie drugi gatunek zdecydowanie przeważa. Drugoosobowa narracja może nas nieco przytłoczyć, ponieważ jest ona niezbyt często spotykana w powieściach. W moim przypadku była to pierwsza książka, w której zetknęłam się z taką właśnie narracją.   Potrzeba dużego skupienia, żeby nie pogubić się w tej historii, ponieważ mamy tu zarówno postacie będące aktualnymi bohaterami opowieści, jak i te, które już nie żyją, a jednak autorka wskrzesiła je w umyśle Harrow. Tak więc wszystko się ze sobą przeplata.   Cała historia podzielona jest na pięć aktów i tak naprawdę wyjaśnienia przychodzą dopiero w ostatnim z nich, gdy na scenę wkracza Gideon, jednak nie w taki sposób jak w pierwszym tomie. Wiedziałam, że nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa , ale o tym musicie przekonać się sami.   Tak naprawdę pytanie goni pytanie, a tajemnice Domów wychodzą na jaw. Zresztą nie tylko one...   Kim jest Cesarz Dziewięciu Domów? Kim są Liktorzy? Kim jest Śpiący? Jakie sekrety skrywa Zapieczętowany Grobowiec Dziewiątego Domu?   Epilog zostawia nas z kolejnymi znakami zapytania.   Kim jest Kamila? Co się dalej wydarzyło?   Czekam na kolejny tom, który mam nadzieję odpowie na moje pytania. A tym czytelnikom, którzy lubią wyzwania i skomplikowane historie, polecam Harrow z Dziewiątego.    

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Zapieczętowany Grobowiec" to hipnotyzująca, przesiąknięta niebywałym magnetyzmem seria, która zawiera w sobie wszystko, za co tak bardzo kochamy fantastyczne, dopełnione mrokiem opowieści. Niecierpliwie wyczekiwałam kolejnego fascynującego, a zarazem mrożącego krew w żyłach spotkania z nekromantami, wojowniczymi kawalerami i zjawami, dopełnionego odurzającą magią, mistrzowskim humorem i ciętym językiem, czyniąc z lektury wyjątkową odskocznię.

 

Począwszy od obezwładniającego napięcia, poprzez odurzające niebezpieczeństwo, aż do nieprzewidywalności, dzięki której ten otumaniający, niesamowicie zagmatwany labirynt wydarzeń funduje czytającemu fenomenalną przygodę, dopełnioną lawiną obezwładniających emocji. Wisienką na torcie jest intrygująca narracja w drugim głosie. Nieświadomość, dlaczego część historii opowiadana jest z perspektywy innej osoby, dodatkowo napędza lekturę. Czytelnik błyskawicznie utożsamia się z tym zagadkowym poczuciem obcości we własnym ciele, gnębiącym Harrow, dlatego za wszelką cenę pragnie odkryć, czemu jej tożsamość jest rozdarta. Gdy na arenę wkracza motyw utraty pamięci, zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki, a odłożenie książki na półkę jest po prostu niewykonalne!

 

Autorka mistrzowsko manipuluje zahipnotyzowanym czytelnikiem, zniekształca realia, sprawiając, że czytający czuje się tak samo zagubiony jak sama Harrow. Nie wiemy, czy popadamy w obłęd, czy mamy do czynienia z jakąś alternatywną rzeczywistością, im dalej zabrniemy, tym umysł zaczyna płatać większe figle, a my przepadamy gdzieś między jawą, snem, dziwnymi anomaliami oraz fałszywymi wspomnieniami głównej bohaterki.

 

,,Harrow z Dziewiątego" to odurzająca, fascynująca, przesiąknięta manipulacją i hipnotyzującym, gotyckim klimatem powieść, która całkowicie odrywa od szarej rzeczywistości! Misternie skonstruowana fabuła i rozbudowane mroczne uniwersum, intrygujące, zagubione w swych czynach i emocjach postacie, a w tle potężna moc nekromancji oraz walka z poczuciem straty. Dajcie się porwać w niezapomnianą, pełną wrażeń i zjawisk oraz istot nie z tego świata podróż, z której nie będziecie chcieli wracać! Polecam!???

(Kliknij aby rozwinąć opinię)