Śmierć kroczy za mną

Co byś zrobił(a),gdyby przeszłość, o której chciałeś(aś) zapomnieć, nagle wróciła do Twojego życia?

Tomasz Hanke wraca do Polski z nadzieją na spokojne życie. Chce odciąć się od ludzi, wydarzeń i zobowiązań, które przez lata były częścią jego rzeczywistości. Tyle że nie da się tak po prostu wymazać tego, co było. Szczególnie kiedy na jego drodze ponownie pojawia się Aleksandra, jego dawna miłość, która mimo upływu czasu wciąż potrafi wzbudzić w nim emocje.

„Śmierć kroczy za mną” M. Wilga to debiut, po który sięgnęłam z dużą ciekawością. Jak mnie znacie, bardzo lubię wyszukiwać autorów, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z pisaniem, a ich pierwsza książka daje nadzieję na kolejne dobre historie. Tutaj zaciekawiło mnie przede wszystkim połączenie thrillera z romansem i bohater, który zdecydowanie nie ma za sobą spokojnej przeszłości.

Tomasz Hanke wraca do Polski, licząc na to, że uda mu się wreszcie zacząć normalne życie. Niestety, bardzo szybko okazuje się, że nie będzie mu to dane. Na jego drodze pojawia się Aleksandra, jego dawna miłość, a wraz z nią wracają uczucia, o których oboje najwyraźniej nie potrafili zapomnieć. Początkowo mogłoby się wydawać, że będzie to historia o drugiej szansie, ale przeszłość Tomasza szybko przypomina o swoim istnieniu.

Tomasz i Aleksandra szybko przekonują się, że odnowienie dawnej relacji nie będzie prostą historią o drugiej szansie. Między nimi pojawia się uczucie, namiętność i nadzieja, że może tym razem uda się zbudować coś trwałego. Problem w tym, że za Tomkiem ciągnie się przeszłość, a wraz z nią ludzie, sekrety i zobowiązania, od których chciał uciec. Kiedy zaczynają pojawiać się kolejne niebezpieczne sytuacje, spokojne życie, o którym marzył, staje się coraz bardziej odległe.

Połączenie thrillera z romansem okazało się dla mnie jednym z ciekawszych elementów tej książki. Nie dostałam tutaj historii miłosnej wrzuconej obok sensacyjnych wydarzeń. Relacja Tomasza i Aleksandry jest mocno związana z tym, co dzieje się wokół nich, a uczucia sprawiają, że każde zagrożenie nabiera jeszcze większego znaczenia.

Sam Tomasz jest bohaterem, którego trudno jednoznacznie ocenić. Ma skomplikowaną moralność, sporo za sobą i świadomość, że jego obecność może sprowadzić kłopoty na ludzi, których kocha. Z jednej strony chce zostawić dawne życie za sobą, jednak z drugiej, jego przeszłość nie zamierza go wypuścić. Ta niejednoznaczność bardzo dobrze pasuje do klimatu całej historii.

Podczas czytania czułam, że coś złego może wydarzyć się za chwilę. Autor nie pozwala zbyt długo odpocząć, bo kolejne wydarzenia komplikują sytuację bohaterów, a przeszłość coraz mocniej wkracza w ich teraźniejszość. Podobało mi się również tempo akcji. Nie ma tutaj niepotrzebnego rozwlekania, za to są kolejne zdarzenia, decyzje i konsekwencje, które popychają fabułę do przodu.

Niepokój i kontrast pomiędzy pragnieniem zwyczajnego życia a światem, z którego Tomasz próbuje się wyrwać, zrobiły przypadły mi do gustu. A jeśli dodam do tego fakt, że jest to debiut, tym bardziej jestem ciekawa, czym M. Wilga zaskoczy mnie w kolejnych książkach i czy Wam również się spodoba.

Jeśli lubicie thrillery z tajemnicami, dynamiczną akcją, bohaterami z niełatwą przeszłością, ale jednocześnie nie chcecie rezygnować z wątku uczuciowego, „Śmierć kroczy za mną” może być historią dla Was. Ja z zainteresowaniem będę obserwować dalszą drogę tego autora.

🤍„ŚMIERĆ KROCZY ZA MNĄ” to historia,która potrafi wielokrotnie zaskoczyć przez poznawanie przeszłości bohatera i niebezpieczeństwo,które czeka by wkroczyć i zaatakować. 
🤍Sięgając po tą książkę myślałam,że kolejne wydarzenia z życia bohaterów niczym mnie nie zaskoczą. Jakie było moje zdziwienie,gdy czytałam i nie mogłam uwierzyć w to,co się dzieje❕Historia wnika do krwioobiegu i szoku❕Nie tylko zakończenie jest bardzo zaskakujące,ale również postawa bohaterów i ich wewnętrzne rozterki potrafią zmusić do refleksji. To nie tylko romans z wątkiem elektryzującego thrillera,ale opowieść o tym,że życie przynosząc upragnioną miłość po latach zmusza do walki z przeszłością,która powróciła z ogromną siłą . Natomiast przeszłość przynosi strach,lęk i obawę o życie bliskich. Życie będące ważniejsze niż swoje swoje własne. Wtedy rozpoczyna się walka o wszystko❕

🤍„ŚMIERĆ KROCZY ZA MNĄ” to historia,która zostanie ze mną na długo przez życiowe zakończenie,przyjaźń na którą można polegać oraz uczucie pozostają w sercu na zawsze. Nie wahajcie się i koniecznie przeczytajcie tą historię-będziecie chcieć jej więcej❕Polecam👌

M. Wilga w swoim debiucie „Śmierć kroczy za mną” udowadnia, że potrafi budować powoli rosnące napięcie i przeplatać je z głęboką warstwą emocjonalną. To proza, która zaskakuje dojrzałością w kreowaniu nastroju. Od pierwszych stron wyraźnie wyczuwa się kontrast między cichym pragnieniem stabilizacji a nieuchronnie zbliżającym się niebezpieczeństwem. Autor serwuje czytelnikowi dojrzałą opowieść, w której motyw ucieczki od dawnych błędów nie jest jedynie pretekstem do dynamicznych zwrotów akcji, ale staje się osią wielowymiarowego portretu psychologicznego.

Strona stylistyczna tej powieści zasługuje na osobną uwagę. Wilga posługuje się językiem bardzo bezpośrednim, pozbawionym sztucznego wygładzenia. Dialogi brzmią naturalnie, bywają wręcz szorstkie i twarde, co idealnie współgra z klimatem opowieści. Zamiast zasypywać nas zbędnymi ozdobnikami, autor stawia na surowość, dzięki której sceny zyskują na wiarygodności. Na wyróżnienie zasługuje precyzyjne operowanie tempem. Powieść rozwija się skokowo: chwilowy spokój i niemal sielankowa zwyczajność potrafią w ułamku sekundy ustąpić miejsca dławiącemu poczuciu zagrożenia. Ta ciągła niepewność sprawia, że narracja niemal nie daje oddechu.

Mocną stroną utworu jest bez wątpienia konstrukcja postaci oraz umiejętność wyważenia wątków. M. Wilga uniknął pułapki prostego schematu, w którym romans stanowi jedynie ozdobnik dla wątku sensacyjnego lub odwrotnie. Relacja między głównymi bohaterami jest ściśle spleciona z wydarzeniami wokół nich - jest dojrzała, pełna trudnych wyborów i podszyta lękiem o jutro. Chemia między postaciami jest wyczuwalna, ale nie przytłacza fabuły. Same postacie mają w sobie moralne pęknięcia, co sprawia, że stają się bliskie czytelnikowi, a ich lęki wydają się niezwykle autentyczne. Na plus zasługuje również sam finał, który emocjonalnie zostawia czytelnika w oszołomieniu.

Jeśli szukać słabszych punktów, to tkwią one w pętli wyczekiwania, jaką autor nakłada na odbiorcę. Momentami przejścia między spokojniejszą codziennością a zawałowym napięciem mogłyby być zarysowane nieco płynniej, by zmiana tonu powieści nie sprawiała wrażenia tak gwałtownej. Dodatkowo niektóre wątki poboczne aż prosiły się o odrobinę głębsze rozbudowanie, by jeszcze silniej podbić osamotnienie bohaterów.

Subiektywnie odbieram tę historię jako debiut wyjątkowo udany, nieprzesłodzony i wyrazisty. To powieść, która nie próbuje przypodobać się każdemu tanim efekciarstwem, lecz stawia na klimat, wiarygodne emocje i uniwersalne pytanie o to, czy od przeszłości w ogóle da się uciec. M. Wilga z powodzeniem połączył duszną atmosferę zagrożenia z opowieścią o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi.