Każda samotność ma swój początek. Nie każda rodzina chce do niego wracać. „Kanenbergowie. Samotne wyspy" Iwony Żytkowiak

Data: 2026-10-06 13:50:05 | aktualizacja: 2026-10-12 14:27:28 | artykuł sponsorowany | Ten artykuł przeczytasz w 5 min. Autor: Piotr Piekarski
udostępnij Tweet

Poruszająca powieść o kobietach uwikłanych w wielką historię, o poszukiwaniu tożsamości i miłości, która potrafi przetrwać wbrew wszelkim przeszkodom.

Lata trzydzieste XX wieku. Do niewielkiego miasta we wschodniej Marchii przyjeżdża Ewa Sulima z córką Anielą. Wśród niemieckich mieszkańców próbuje ułożyć sobie życie, choć każdy dzień naznaczony jest obcością, lękiem i oczekiwaniem. Wojna jest coraz bliżej, a mąż Ewy pojawia się tylko potajemnie, nie wyjaśniając, dlaczego kazał jej zostać właśnie tutaj.

Gdy świat wokół zaczyna się rozpadać, Ewa bierze pod opiekę osamotnionego niemieckiego chłopca, Gustawa. Chłopca, którego wojna pozbawiła domu, matki i poczucia przynależności. Z czasem jego los splata się z losem Anieli, a ich rodzina zostaje wpisana w dramatyczną historię pogranicza, wojny i powojennych ran.

Po latach w tym samym domu dorastają Róża i Stefania — bliźniaczki, które więcej dzieli, niż łączy. Dziedziczą nie tylko nazwisko i miejsce, ale też samotność, przemilczaną prawdę o ojcu i konsekwencje dawnych wyborów.

Bo nie tylko domy przechodzą z pokolenia na pokolenie. Także lęk, milczenie i tęsknota za tymi, którzy odeszli.

„Kanenbergowie. Samotne wyspy" Iwony Żytkowiak

Do przeczytania powieści Iwony Żytkowiak Samotne wyspy zaprasza Wydawnictwo Axis Mundi. To drugi tom cyklu Kanenbergowie. Dziś na naszych łamach przeczytacie premierowy fragment książki Samotne wyspy:

Stoję i patrzę na was. Starzy jesteście. Powykręcani jak drzewo oliwne, którego konary splatają się ze sobą tak, że już nic nie jest w stanie ich rozplątać. I tak jak te gałęzie kiedyś rośliście oddzielnie, choć korzenie były wspólne, zanurzone w tej samej ziemi, czerpiące z niej i to, co dobre, i to, co złe. Rozwiewani przez lata, szargani wichurami. Obok siebie, ale osobno. Każde ze swoim bagażem doświadczeń i przeżyć. Nie raz zdawało się, że konar pęknie, złamie się, zmurszeje, ale żywe soki wciąż krążyły podsycane miłością, tęsknotą, wspólną tożsamością. A teraz zaplątani w siebie trwacie. I jedno o drugim nie wie. Starość wyczyściła pamięć, odebrała rozum. Polsko-niemiecki mariaż. Naznaczyliście nim nasze życie. Mojej polskiej siostry –Róży Kanenberg i moje – niemieckiej dwojaczki.

– Mamo, tato! Nie wiem, czy wydobyłam z siebie jakiś dźwięk, czy tylko pomyślałam i słowa zamarły na moich ustach. Chrząknęłam, przełknęłam zbitą grudkę śliny. Patrzycie zupełnie niewidzącym wzrokiem, a potem jak na komendę przenosicie spojrzenia na siebie, jakbyście przekazywali sobie jakiś tajny kod, zrozumiały tylko dla was. Młody lekarz, który wyrósł obok mnie jak spod ziemi i zdawał się słyszeć mój niewyartykułowany na głos monolog, dotknął mojego ramienia jak hipnotyzer wytrącający transu, i rzekł:

– Jestem Manfred Vorpagel i jestem neuropsychologiem. Zajmuję się pacjentami z zespołem otępiennym oraz… – Wyglądał, jakby szukał dla nich jakiejś medycznej sygnatury, która obejmowałaby i ją, i jego.

– …czyli takimi jako oni – przerwałam mu. Nie chciałam, żeby wdawał się w szczegóły, żeby mi opowiadał o objawach i zachowaniach, ani wtajemniczał mnie ich zanikający świat. Wolałam się łudzić, że oni po prostu zastygli w chwilowej katatonii jak w tych strasznych baśniach, w których zły czarownik zamienia ludzi w głazy i potrzeba tylko właściwego zaklęcia, by ich odczarować, wrócić im pamięć, tożsamość, osobowość. Mężczyzna wyglądał na zasmuconego, a może zakłopotanego – jakby pierwszy raz miał zakomunikować komuś, że jego wysiłki, próby przekazania obecnym pacjentom konkretnej informacji, czegokolwiek są daremne. Że tu nie ma żadnego antidotum w postaci cudownego uzdrawiającego ziela, magicznego zaklęcia. Jest tylko dwoje starych ludzi, pustych   jak wydmuszki. Bez wnętrza. Skorupki, na zewnątrz jedynie porysowane, ale w środku rozkruszone w pył. Siedzą jak dziad i baba. „Bardzo starzy oboje, Ona kaszląca, słaba, On skurczony we dwoje”*. Patrzą raz na siebie, raz na mnie. On usadzony sztywno na łóżku, podparty z obu stron, ona tuż przy nim. Garną się do siebie, zbijają w kupkę jeszcze bardziej, zwarci jak pisklęta nieświadome zagrożenia, ale intuicyjne wyczuwające, że ktoś chce wtargnąć w ich intymność, anektować ich pustą szklaną bańkę, przestrzeń, która jest poza wszelką realnością.

– Mamo, jestem. – Tym razem wydusiłam tych kilka słów, ale kolejne zablokowały się we mnie.

Cisza. Brak reakcji.

Spojrzałam pytająco na lekarza.

– Czy oni mnie nie słyszą? – W moim pytaniu oburzenie mieszało się z niedowierzaniem.

Medyk splótł ręce na piersi i oznajmił:

– Nawet jeśli… – Pokręcił głową. – To zapewne pani nie rozumieją. – Zaraz też wzruszył bezradnie ramionami i dodał:

– Przykro mi.

W naszym serwisie przeczytacie już kolejny fragment książki Samotne wyspy. Powieść kupicie w popularnych księgarniach internetowych:

Tagi: fragment,

Zobacz także

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Książka
Kanenbergowie. Samotne wyspy
Iwona Żytkowiak 0
Okładka książki - Kanenbergowie. Samotne wyspy

Poruszająca powieść o kobietach uwikłanych w wielką historię, o poszukiwaniu tożsamości i miłości, która potrafi przetrwać wbrew wszelkim przeszkodom. Lata...

Wydawnictwo
Recenzje miesiąca Pokaż wszystkie recenzje