Nietakt. Fragment książki „Tysiąc pustynnych fotografii"

Data: 2026-10-27 14:05:02 | artykuł sponsorowany | Ten artykuł przeczytasz w 13 min. Autor: Piotr Piekarski
udostępnij Tweet

Przyszłość Elżbiety i Henryka została zaplanowana przez ich rodziny. Zaaranżowane małżeństwa, powinności, życie zgodne z oczekiwaniami innych. Jeden nieprzemyślany pocałunek podczas balu wystarcza jednak, by misternie ułożone plany legły w gruzach.

Kiedy Henryk proponuje Elżbiecie małżeństwo będące jedynie układem, oboje widzą w nim szansę na odzyskanie choć części wolności. On potrzebuje żony, by otrzymać spadek po dziadku. Ona nie ma już wiele do stracenia. Jest tylko jeden warunek – Elżbieta musi wyruszyć z nim do Algieru.

Po drugiej stronie Morza Śródziemnego czeka na nich świat inny od tego, który znają. Kolonialne salony pełne są sekretów, pustynne szlaki prowadzą w nieznane, a cel podróży Henryka uwikła ich w wydarzenia, których żadne z nich nie mogło przewidzieć.

Daleko od domu, pośród rozgrzanych piasków Sahary, przyjdzie im zmierzyć się z niebezpieczeństwem, które wystawi na próbę nie tylko ich odwagę, lecz także zawarty między nimi układ.

Bo trudno dotrzymać warunków umowy, gdy serce zaczyna dyktować własne…

„Tysiąc pustynnych fotografii" Katarzyny Hewy grafika promująca książkę

Do przeczytania powieści Katarzyny Hewy Tysiąc pustynnych fotografii zaprasza Wydawnictwo Prozami. W ubiegłym tygodniu na naszych łamach zaprezentowaliśmy premierowy fragment książki Tysiąc pustynnych fotografii. Dziś czas na kolejną odsłonę tej historii:

Nazajutrz Henryk wciąż nie mógł dojść do siebie po popełnionej gafie. Jego nerwy co prawda zostały odrobinę ukojone przez wygodne fotele salonu rodziców oraz obecność czytającego gazetę ojca, lecz matka zdawała się robić wszystko, aby rozdrażnić go jeszcze bardziej. Przyglądała mu się bacznie i kroczyła nieustannie niczym bocian wypatrujący w trawie swej żabiej ofiary.

– Coś cię trapi, Henryku? Od rana sprawiasz wrażenie jakiegoś nieswojego.

Ojciec podniósł oczy znad gazety i spojrzał na panią Marię, ale najwyraźniej uznał słowa małżonki za mało istotne, bowiem opuścił wzrok z powrotem.

– Wczoraj popełniłem straszny nietakt. – Henryk wziął głęboki wdech, jakby miał wyjawić zaraz jakąś ukrywaną latami okropność. Ojciec znowu uniósł nos ponad strony czasopisma i spojrzał na syna. – Pomyliłem pannę Zabłocką z guwernantką jej młodszej siostrzyczki i byłem w kontakcie z nią nieco arogancki. A przynajmniej tak mnie mogła odebrać.

– Zabłoccy?! – Żona omal nie spopieliła starego profesora wzrokiem. – Wysłałeś naszego syna do tego domu? – spytała z pretensją.

– Byłeś arogancki w stosunku do panienki Zabłockiej?! – Profesor zwrócił się do syna tym samym tonem co żona i owinął obfity wąs wokół palca.

Henryk nie mógł się skupić na żadnym z rodziców. Wzrokiem przebiegał od ojca do matki.

– Dobrze, że sam nie pojechałeś, ale wysyłać syna w to miejsce… – marudziła Maria.

– Ależ w jakie „to” miejsce? Edward to mój asystent… – zaczął objaśniać starszy Korzeniowski.

– Straszne, straszne, co jego ojciec nawyrabiał. Niech Bóg zmiłuje się nad takimi grzesznikami, ale bratać się z nimi to już przesada…

– Mario, błagam… – Profesor próbował ją uspokoić.

Jego żona pokręciła głową, a jej i tak zadarty nos z oburzenia niemal dotknął sufitu.

– Czy wyjaśnicie mi, o co dany kipisz? – zwrócił się do rodziców Henryk. – Dom państwa Zabłockich to całkiem przyjazne miejsce, nic zdrożnego tam się nie działo. Ot, nudne i przydługie spotkanie asystentów.

– Twoja matka zajmuje się plotkami, ot co. I ma pretensje już od paru lat, że się nie pozbyłem Edwarda za grzechy jego ojca – parsknął.

– Zdradzał żonę, miał dziecko z nieprawego łoża. A gdy ona oddała duszę Bogu, to… to ożenił się z kochanką i to dziecko zabrał pod swój dach.

Henryk przypomniał sobie pulchniutką blondyneczkę, której aparycja nijak się miała do wyglądu „guwernantki”, to znaczy panienki Elżbiety. Jej czarne brwi i gęste rzęsy oraz włosy kontrastowały z bladą cerą i twarzą w kształcie serca. „Rumieniec zimna tak dobrze i zdrowo na niej wyglądał… A obrazy? To ona w takim razie jest ich autorką!”

– To jest profesor z Londynu. – Matka wskazała palcem na Henryka, wyrywając go z zamyślenia tym słownym awansem. – A ty kalasz jego reputację.

Ojciec skoczył na równe nogi, wyprostował się na całą mało imponującą wysokość i poklepał się po łysinie.

– Mario, uspokój się, na wszystkich świętych! Co mnie obchodzą życia, grzechy, żony martwe, nowe czy wynajęte ojców moich studentów?!

– Jutro idziemy na kolację do rektora Cieszyńskiego swatać nasze jedyne dziecko! – niemal krzyczała. – Przynajmniej nie waż się napomykać o Zabłockich na tym spotkaniu, Henryku! – przykazała synowi.

Ojciec jej coś odpowiedział, ale młodszy Korzeniowski nie słuchał. Wciąż był pod wrażeniem własnej impertynencji względem panienki. „A gdyby to była zwykła służka bądź prawdziwa guwernantka? Czy wstyd zjadałby mnie równie dotkliwie?” Miał wrażenie, że tonie w fotelu jeszcze bardziej. „Zaiste łajdak ze mnie, skoro wartości człowieka dopatruję się w jego statusie”. Spojrzał na bladą z nerwów matkę, jakby doszukując się w niej źródła pogardy dla ludzi niższej społecznie klasy. „A jutro kolacja… Może rodzice mają rację: ożenię się i wydorośleję, cóż innego mi pozostało?”

***

W dorożce z zamkniętym harmonijkowym dachem Henryk wciąż czuł na sobie baczne spojrzenie matki. Zbliżali się do kamienicy rektora Cieszyńskiego, a ręce pani Korzeniowskiej drżały coraz mocniej z każdym końskim stąpnięciem.

– Jestem pewna, że Antonina Józefa ci się spodoba – zaczęła, próbując umilić im drogę rozmową. – To piękna dziewczyna, prawdziwe cudo.

Ojciec parsknął i poprawił się na siedzeniu, na którym podskakiwał niczym niewielka wąsata kuleczka. Dorożka nieco za szybko mknęła po śliskich kostkach bruku, co niewysoki mężczyzna odczuwał najdotkliwiej z całej trójki.

– Cóż za imię… – westchnął Henryk. – Jak ją nazywają rodzice? Antosia? Józia?

Ojciec zaśmiał się pod wąsem. Po chwili skrył swe rozbawienie przed srogością żony.

– Antonina Józefa, mój drogi – odrzekła. – To dumna panienka.

Mężczyźni wymienili się spojrzeniami i już żaden nie miał sił przeczyć kochanej matce i żonie. Dalsza droga upłynęła w ciszy.

Krakowskie uliczki posypane były świeżym śniegiem niczym ciastko cukrem pudrem. Miękko kładło się na nich światło latarni gazowych, które jak zapałki sterczały ponad odciśnięte w skrzącym się lukrze ślady butów i kopyt.

– Jesteśmy – zakomunikowała matka, wziąwszy głęboki wdech.

Po wyjściu z powozu oczom Henryka ukazała się kamienica o kremowej fasadzie, której front uszlachetniała sztukateria.

– Pretensjonalne, ale może być. – Wyjął papierosy i zapałki z kieszeni grubego szarego płaszcza z kołnierzem z lisiego futra. Czuł się obserwowany, co zupełnie mu nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, widząc ruch za firanką w oknie na piętrze, wyprostował się dumnie. Wiedział, że wygląda niebywale dobrze, i pozwolił podziwiać się ciekawskiemu podglądaczowi.

– Zostaw już te papierosy, proszę. Czekają na nas – upomniała go pani Korzeniowska. Dłonią w rękawicy poprawiła włosy, które delikatnie uciekały jej spod kapelusza na twarz.

– Od kiedy wróciłem, czuję się jak dzieciak: nie idź tam, nie rozmawiaj z tym, nie pal papierosów… żeń się… – To ostatnie dodał pół szeptem, za co w odpowiedzi otrzymał jedynie pobłażliwy uśmiech matki.

– Wiesz, że cię kocham – rzekła, gdy już wchodzili po schodach do holu.

– Inaczej bym tego wszystkiego nie zniósł, mamo.

***

Po kolacji, podczas której wymieniano jedynie formułki grzecznościowe, zaproszono ich do salonu, gdzie cała szóstka rozgościła się na wygodnych sofach w stylu biedermeier. Okna mieszkania rektora wychodziły na ulicę Świętej Anny, co było faktem najbardziej interesującym Henryka, gdyż dobrze widać stamtąd było Collegium Maius. Ciekawy zdał mu się również fakt, iż Cieszyńskiego stać było na aż trzy służące. Henryk uświadomił sobie, że u Zabłockich widział tylko jedną, a Edward sam otwierał drzwi i obsługiwał gości w garderobie, podając płaszcze i kapelusze. Tym bardziej sprawiło to, że jego twarz wykrzywił mimowolny grymas wywołany wyrzutami sumienia.

„Być może panna Elżbieta sądzi teraz, że swym występkiem czyniłem aluzję do ich trudnego stanu majątkowego? Niech mnie…”

Nie mógł jednak zbyt długo oddawać się ponurym rozmyślaniom, gdyż powietrze przeszył gromki śmiech rektora Cieszyńskiego, mężczyzny ogromnego niczym niedźwiedź. Rozmowa ze starszym Korzeniowskim najwyraźniej przypadła mu do gustu. Matki świeżo zapoznanych młodych ludzi również zaciekle coś omawiały, a oczy młodej Antoniny Józefy liczyły każdy jego oddech.

Rzeczywiście wyglądała niczym istny aniołeczek. Blond loki delikatnie okalały jej twarz, na której trudno byłoby wypatrzyć jakąkolwiek skazę. Niebieska suknia podkreślała barwę tęczówek i cudownie komponowała się z chłodnym różem ust.

– Długo nie było pana w Krakowie. Przynajmniej tak słyszałam – zaczęła nieśmiało.

– Ostatni raz byłem tutaj trzy lata temu, panienko – odrzekł, widząc, że ich rodzice zamarli w bezruchu i wyczekiwaniu. Wszyscy wiedzieli, po co się tutaj znaleźli, i najwyraźniej bycie świadkami konwersacji przyszłej pary małżeńskiej jawiło im się jako wielkie wydarzenie.

Wcześniej, przy stole obiadowym, próbował już nawiązać z Antoniną Józefą rozmowę, ale jej matka za każdym razem była szybsza i wyrywała się z odpowiedzią, zasłaniając córkę bufiastymi rękawami sukni. Cieszył się, że podczas popijania herbaty dziewczyna była odważniejsza, chociaż nadal nie wiedział, o czym mieliby rozmawiać.

Część jego samego chciała wybiec na śnieg, bo w mieszkaniu rektora czuł się przytłoczony ciężkością mebli z ciemnego drewna oraz portretami mężczyzny, jego ojca i ojca jego ojca, z których każdy miał zamiłowanie do bujnych wąsów, a dziadek nawet do znienawidzonych przez Henryka bokobrodów.

– To moja duma! – zakrzyknął rektor. – Trzy portrety namalowane przez krakowskiego malarza, który zdołał przeżyć sto lat. Śmiem twierdzić, że to rzecz niesamowita. Namalować i spotkać na swej drodze przedstawicieli trzech pokoleń Cieszyńskich. – Słowa te zabrzmiały tak dumnie, że kawałek ciasta omal nie spadł pani Korzeniowskiej z widelczyka. – Jak pan uważa? – zwrócił się dodatkowo do Henryka, który odebrał jego przechwałki z wyraźnym niesmakiem.

– Czy słyszeli państwo o balu, który wyprawia Maurycy Wiechowicz? – Matka wyraźnie starała się uprzedzić syna, zanim padła jakakolwiek kąśliwa odpowiedź, która mogłaby doprowadzić do poważniejszej wymiany zdań między mężczyznami.

Henryk zerknął na Antoninę Józefę, która zwróciła się z zainteresowaniem ku jego matce. Delikatność dziewczyny uśmierzyła jego nieodpartą chęć udzielenia rektorowi lekkiej reprymendy i pozwoliła na moment zapomnieć o denerwującym gospodarzu.

– Ależ owszem! – niemal zakrzyknęła rektorowa. – Poprawię panią. Pan Wiechowicz honorowo współorganizuje z Zofią Potocką coroczny bal maskowy. Cóż za tupet! Niemniej jednak idziemy.

– Jestem pewna, że nie wiedział, iż to swego rodzaju wyskok ponad własną głowę, że tak to ujmę. W końcu przyjechał z daleka… – zaczęła matka Henryka.

– I to kupiec – wtrąciła rektorowa. – Kontaktował się z moim mężem. Chce posłać syna na uniwersytet, ale on jest już w wieku… ponad trzydziestu lat, a może nawet blisko czterdziestu.

Maria wzięła głębszy wdech.

– Kupiec… powiada pani. Ależ czasy się zmieniają. Teraz nawet oni są coś warci. W dodatku godny pochwały jest zapał człowieka do edukacji, nawet jeśli nie jest on już młody… – Upiła łyk herbaty. – My również otrzymaliśmy zaproszenia.

Henryk przypomniał sobie rozmowę na temat Elżbiety i Edwarda, tego, co zrobił ich ojciec i za co w mniemaniu jego matki stali się niemal niegodni nawet uścisku dłoni. Ale człowiek majętny, nawet kupiec, zasługiwał w jej oczach na więcej szacunku niż para półsierot.

Rektorowej wyraźnie brakowało kompanek do plotek, przez co ciągnęła dalej temat Wiechowiczów:

– Swata się go z Elżbietą Zabłocką.

Henryk, odstawiający filiżankę na porcelanowy spodeczek, stuknął nią o wiele za głośno.

– Ten stary kupiec do panienki Zabłockiej? – wypalił zaskoczony, przez co matka zgromiła go wzrokiem znad herbaty.

– Nie… – odezwała się cicho Antonina. – Syn kupca, Kazimierz, jest kandydatem do ręki Elżbiety.

– Dodam, moi mili – rektorowa spojrzała na Marię, matkę Henryka – że gościom, których pan Maurycy uzna za użytecznych, rozesłane zostaną również zaproszenia na kolację dzień wcześniej.

– Lutowy karnawał, jednym słowem… – westchnął ciężko starszy Korzeniowski i zawiesił wzrok na jednym z wąsatych portretów rektora. Henryk chciał się zaśmiać, wiedząc, że ani kupiec, ani jego syn, ani też bal ojca nie interesują.

Chociaż temat szybko się zmienił, a rektorowa potwierdziła, iż oczekuje zaproszenia od nowobogackich elementów krakowskiej śmietanki towarzyskiej, Henryk nie umiał już skupić się na niczym. Nawet loki Antoniny Józefy przestały przyciągać jego uwagę. Podobnie jak ojciec myślami znajdował się gdzieś daleko.

Twarz owiewało mu gorące powietrze, a przed oczami majaczył mętny pustynny horyzont – równie uporczywie jak rektorowe wąsy majaczyły dzień po dniu przed oczami jego ojca w ścianach uniwersytetu.

Bał się takiego życia. I wnet zrozumiał, iż nie dość, że małżeństwo z Antoniną Józefą byłoby męczarnią ze względu na długość jej imienia, to jeszcze dziewczyna nie wytrzymałaby londyńskiej słoty z dala od ciepła tego wykwintnego krakowskiego mieszkania, nie wspominając już o możliwości dalekich wypraw.

– Lubi panienka podróżować, Antonino? – Postanowił od razu sprawdzić zasadność własnych wątpliwości.

Oczy całej rodziny rektora gniewnie zwróciły się ku niemu.

– Antonino Józefo, drogi panie Henryku – poprawiła go przyszła teściowa, nadymając policzki, czym wyraźnie zademonstrowała przed matką kawalera, iż należy go w domu sowicie zestrofować za akt takiej swawoli. – Antonina była moją babką, zaś Józefa matką szanownego rektora. – Wskazała na męża. – Oba te imiona są dla nas równie ważne.

Henryk wstał i ukłonił się przed Cieszyńską w pas.

– Błagam o wybaczenie za podobny afront. Panienko Antonino Józefo, panienkę również przepraszam. – Sam już nie wiedział, kogo właściwie powinien przepraszać i kto bardziej poczuł się urażony tym faux pas.

Książkę Tysiąc pustynnych fotografii kupicie w popularnych księgarniach internetowych:

Tagi: fragment,

Zobacz także

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Książka
Tysiąc pustynnych fotografii
Katarzyna Hewa 6
Okładka książki - Tysiąc pustynnych fotografii

Przyszłość Elżbiety i Henryka została zaplanowana przez ich rodziny. Zaaranżowane małżeństwa, powinności, życie zgodne z oczekiwaniami innych. Jeden nieprzemyślany...

Wydawnictwo